Rachel de Queiroz
| Rachel de Queiroz | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Persona informo | |||||
| Naskiĝo | 17-an de novembro 1910 en Fortalezo | ||||
| Morto | 4-an de novembro 2003 (92-jaraĝa) en Rio-de-Ĵanejro | ||||
| Lingvoj | portugala vd | ||||
| Ŝtataneco | Brazilo | ||||
| Partio | Nacia Renoviga Alianco | ||||
| Subskribo | |||||
| Memorigilo | |||||
| Familio | |||||
| Patro | Daniel de Queiroz Lima (mul) | ||||
| Profesio | |||||
| Okupo | ĵurnalisto • romanisto • verkisto • dramaturgo • tradukisto • politikisto | ||||
| Verkado | |||||
| Verkoj | O Quinze ❦ Memorial de Maria Moura ❦ As Três Marias ❦ Brandão entre o Mar e o Amor vd | ||||
| |||||
| |||||
| vd | Fonto: Vikidatumoj | ||||
Rachel de QUEIROZ [ʁaˈkɛw d(ʒ)i ˈkejˈɾɔs] (naskiĝis la 17-an de novembro 1910 en Fortalezo, Brazilo; mortis la 4-an de novembro 2003 en Rio-de-Ĵanejro) estis brazila verkistino.[1] Ŝi reprezentis la realisman skolon en la brazila literaturo.
Eminenta aŭtoro de socia fikcio el Nordorienta Brazilo, ŝi estis la unua virino akceptita en la Brazilan Akademion de Beletrologio. En 1993, ŝi fariĝis la unua virino kiu ricevis la Premion Camões, konsiderata la Nobel-premion por la portugala lingvo. Ŝi estas konsiderata de multaj kiel la plej granda verkistino de Brazilo.
Vivo
[redakti | redakti fonton]En 1915, ŝi kaj ŝia familio fuĝis el la sekecaj regionoj de nordorienta Brazilo al Rio-de-Ĵanejro, sed ŝi revenis al sia hejmŝtato Cearáo por studi. En 1927, ŝi komencis labori kiel ĵurnalistino kaj en 1930 publikigis sian unuan romanon, O Quinze ("Jaro 15"), en kiu ŝi prilaboris sian sperton pri la sekeco.[2] En 1939, ŝi revenis al Rio, kie ŝi aliĝis al la Brazila Komunista Partio (PCB). Ŝi ankaŭ verkis por multaj gazetoj kaj revuoj, inkluzive de O Cruzeiro.[3]
En 1954, ŝi ricevis la Premio Saci pro sia laboro en la filmo Luz Apagada.
Aldone al siaj rakontaj verkoj, Queiroz publikigis plurajn teatraĵojn kaj multajn eseokolektojn.
En 1964 ŝi fariĝis la reprezentantino de Brazilo ĉe Unuiĝintaj Nacioj, kaj en 1977 ŝi fariĝis la unua verkistino membro de la Brazila Beletristika Akademio.
Ŝi gajnis la Premion Camões (1993) kaj la Premion Jabuti.
La militbazo de brazilaj maristoj en la pacmisio de UN en Haitio (MINUSTAH) portas ŝian nomon.[4]
Verkaro
[redakti | redakti fonton]Noveloj
[redakti | redakti fonton]- (1930) O Quinze
- (1932) João Miguel
- (1937) O caminho das pedras
- (1939) As três Marias
- (1950) O galo de ouro
- (1975) Dora Doralina
- (1992) Memorial de Maria Moura
Dramoj
[redakti | redakti fonton]- (1953) Lampião
- (1958) A Beata Maria do Egito
Kronikoj
[redakti | redakti fonton]- (1963) O brasileiro perplexo
- (1967) O caçador de tatu
- (1976) As menininhas e outras crônicas
Nefikcio
[redakti | redakti fonton]- (1998) Tantos anos (kunaŭtorite kun ŝia fratino, Maria Luíza)
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ Rachel de Queiroz (portugallingve). Academia Brasileira de Letras.
- ↑ "Morre no Rio a escritora Rachel de Queiroz", November 4, 2003. (Portuguese)
- ↑ Rachel de Queiroz (pt-BR). Alirita 2024-02-13 .
- ↑ https://www.marinha.mil.br/noticias/fuzileiros-navais-encerram-preparacao-de-grupamento-para-o-haiti[rompita ligilo]
Eksteraj ligiloj
[redakti | redakti fonton]- Hejmpaĝo de Rachel de Queirós Arkivigite je 2026-01-06 per la retarkivo Wayback Machine (en la portugala)
- Biography. Arkivita el la originalo je la 26-a de oktobro 2009. Alirita la 9-a de oktobro 2010 .

