Scienca verkado

Antikva traktaĵo pri selenografio. Scienca diskurso datiĝas de pluraj jarcentoj.

Scienca diskurso, stilo aŭ verkado (el la franca discourse, nome 'ago kuri de unu parto al alia') estas la teksta konstruo, kiu ebligas la komunikadon de scienca enhavo per specialigita lingvo en teknika formato, en kiu la leksikono, sintakso kaj kompleta teksta konfiguracio estas karakterizitaj.

Por tia enhavo, scienca diskurso uzas specialigitan lingvon, kiu, laŭ Judith Batista kaj aliaj, devas plenumi la jenajn parametrojn:

Lingvo kiel komunikilo permesas al ni rompi scio- barierojn kaj resti informitaj pri la plej novaj sciencaj evoluoj. Sciencistoj devas validigi, falsi aŭ trudi novajn teoriojn, kiuj kapablas krei novan scion aŭ konfirmi ekzistantan scion per sia diskurso. Tio postulas, ke la lingvo uzata por transdoni ĉi tiun scion povu esti disvastigita tra la scienca komunumo kaj etendita tra la mondo sen ia ajn interfero, malhelpante ĝian facilan kaj ĝustan aplikon. Ĉio ĉi eblas kondiĉe ke la lingva kodo uzata kaj de la sendanto kaj de la ricevanto estas la sama.

Por la konstruado de scienca diskurso, krom la parametroj skizitaj en la citaĵo de Judith Batista kaj aliaj, ekzistas aŭtoroj, kiuj, agnoskante la objektivecon, kiu devas esti eneca al ĝi, ankaŭ avertas pri la neevitebla subjektiveco de scienca kaj akademia diskurso, kiel estas la kazo de María García, kiu atentigas pri serio da faktoroj, kiuj influas diskursivan objektivecon.

Tiu kiu praktikas tian verkadon estas nomata scienca verkisto.