Siegbert Tarrasch
| Siegbert Tarrasch | ||
|---|---|---|
.jpg) | ||
| Persona informo | ||
| Siegbert Tarrasch | ||
| Naskiĝo | 5-an de marto 1862 en Vroclavo | |
| Morto | 17-an de februaro 1934 (71-jaraĝa) en Munkeno | |
| Tombo | Nordfriedhof (en)   vd | |
| Lingvoj | germana vd | |
| Ŝtataneco | Germanio Prusio vd | |
| Alma mater | Universitato Marteno Lutero de Wittenberg-Halle vd | |
| Profesio | ||
| Okupo | ŝakisto • ŝakteoriisto • verkisto • kuracisto vd | |
| vd | Fonto: Vikidatumoj | |
Siegbert Curt TARRASCH [ˈziːɡbɐt ˈtaraʃ] (naskiĝis la 5-an de marto 1862 en Breslau; mortis la 17-an de februaro 1934 en Munkeno) estis germana kuracisto kaj ŝakludisto de juda deveno, partoprenanto de la mondĉampionuma matĉo kontraŭ Emanuel Lasker. Fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcentoj, li estis unu el la plej fortaj ludantoj en la mondo kaj ankaŭ unu el la plej gravaj ŝakteoriuloj, kiu kontribuis al la asimilado kaj rafinado de la instruoj de Wilhelm Steinitz, kondukante al signifa progreso en la ludo.
Ĉirkaŭ la fino de la 19-a jarcento kaj la komenco de la 20-a jarcento, Tarrasch estis unu el la plej fortaj ludantoj de la mondo, venkante en pluraj gravaj internaciaj ŝakturniroj. Antaŭ 1903, li gajnis 7 el la 13 turniroj, en kiuj li partoprenis, pli ol iu ajn alia. Tamen, li fariĝis unu el la ĉefaj grandmajstroj, kiuj ne sukcesis iĝi monda ŝakĉampiono. Li ludis por la ĉampioneco nur kiam li jam ne estis en sia plej bona formo. Tarrasch estis tre grava kiel ŝakverkisto, estis nomita la ŝakinstruisto de Germanio (Praeceptor Germaniae), kaj kiel ŝakinstruisto li daŭre estis grava tra la mondo, eĉ kvankam novaj, tiel nomataj hipermodernaj ideoj aperis jam dum lia vivo, kiujn li ne plene komprenis, kaj kiuj longe ombris liajn klopodojn.
En 1914, Tarrasch atingis la kvinludantan finalon de la fama turniro en Sankt-Peterburgo kaj, kune kun Lasker, José Raúl Capablanca, Aleksandro Aleĥin kaj Frank Marshall, estis honorita de imperiestro Nikolao la 2-a per la titolo de Grandmajstro.
Tarrasch kontribuis al la disvastiĝo de pozicia ludo.[1][2] Li faris signifan kontribuon al la disvolviĝo de la malferma teorio. Unu el la sistemoj de la Reĝina gambito, la tiel nomata Defendo Tarrasch ( 1.d4 d5 2.c4 e6 3.Nc3 c5 ), unu el la bazaj variaĵoj de la Franca defendo (1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nd2) kaj variaĵo de la Hispana malfermo (1.e4 e5 2.Nf3 Nc6 3.Bb5 a6 4.Fa4 Nf6 5.0-0 N:e4) estas nomitaj laŭ li.
Laŭ la sistemo Chessmetrics , li atingis sian plej altan rangon (Elo-nombro) en junio 1895, kun poentaro de 2824, vicigante lin dua en la mondo, post Emanuel Lasker.
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ Bill Price: Historio de ŝako en 50 movoj , p. 136.
- ↑ Siegbert Tarrasch, chess.com [alirita 2023-10-04] (angle) .
Vidu ankaŭ
[redakti | redakti fonton]Eksteraj ligiloj
[redakti | redakti fonton]- Siegbert Tarrasch profilo ĉe ChessGames.com
- Siegbert Tarrasch ĉe Chessmetrics
- Ballo, Harald (1996). Siegbert Tarrasch Part 1. ChessCafe.com.
- Ballo, Harald (1996). Siegbert Tarrasch Part 2. ChessCafe.com.
- 1908 Lasker–Tarrasch Title Match, mark-weeks.com
- "Siegbert Tarrasch" de Edward Winter