Silvestro Guzzolini
| Silvestro Guzzolini (1177-1267) | |||||
|---|---|---|---|---|---|
 Bildo de Silvestro Guzzolini, kanonizita en 1589 de la papo Ippolito Aldobrandini.
| |||||
| Persona informo | |||||
| Naskiĝo | 1177 en Ozimo, Ankono, Italio | ||||
| Morto | 26-an de novembro 1267 en Fabriano, Ankono, Italio | ||||
| Religio | Katolika Latina Eklezio vd | ||||
| Alma mater | Universitato de Bolonjo Universitato de Padovo | ||||
| Profesio | |||||
| Okupo | katolika sacerdoto kanoniko  vd
| ||||
| |||||
| vd | Fonto: Vikidatumoj | ||||
Silvestro Guzzolini estis itala benediktana sacerdoto, juristo kaj fondinto de la Kongregacio de la Silvestrinanoj, unu el la branĉo de la Ordino de la Benediktanoj, respektegita kiel sanktulo de la Katolika Eklezio. Guzzolini studis juron en la Universitato de Bolonjo kaj teologion en la Universitato de Padovo.
Vivo
[redakti | redakti fonton]Fondinto de la Ordino de la Silvestrinanoj, naskita de la nobelgento de la Gozzolini ĉe Osimo. Li estis sendita por studi jurisprudencon en Bolonjo kaj Padovo, sed, sentante en si alvokon al la eklezia stato, li forlasis la studon de juro por tiu de teologio kaj Sankta Skribo, donante longajn horojn ĉiutage al preĝo.[1]
Reveninte hejmen, oni rakontas al ni, ke lia patro, kolerigita pro lia ŝanĝo de celo, rifuzis paroli kun li dum dek jaroj. Silvestro nun akceptis kanonikejon ĉe Osimo kaj dediĉis sin al pastoreca laboro kun tia fervoro kaj tio vekis la malamikecon de sia episkopo, kiun li respekte riproĉis la skandalojn kaŭzitajn de la neregula vivo de la prelato. La sanktulo estis minacita kun la perdo de sia kanonikejo, sed decidis forlasi la mondan vivon ĉe la vido de kaduka kadavro de homo kiu antaŭe estis konata pro granda beleco.
En 1227 li retiriĝis al dezerta loko proksimume tridek mejlojn de Ozimo kaj vivis tie en la plej granda malriĉeco ĝis li estis rekonita fare de la posedanto de la tero, certa nobelo nomita Konrado, kiu ofertis al li pli bonan lokon por sia ermitejo. El tiu loko li estis movita pro la malsekeco kaj poste establis sin ĉe Grotta Fucile, kie li poste konstruis monaĥejon de sia ordino. En ĉi tiu loko liaj pentofaroj estis plej severaj, ĉar li vivis per krudaj herboj kaj akvo kaj dormis sur nuda tero.
Disĉiploj amasiĝis al li serĉante lian direkton, kaj estis necese elekti regulon. Laŭ la legendo diversaj fondintoj aperis antaŭ li en vizio, ĉiu petegante lin adopti sian regulon. Sankta Silvestro elektis por siaj sekvantoj tiun de Sankta Benedikto kaj konstruis sian unuan monaĥejon sur Montofano, kie, kune kun alia Sankta Benedikto, li devis unue detrui la restaĵojn de pagana templo. En 1247 li akiris de Inocento la 4-a, en Liono, buleon konfirmantan sian ordinon, kaj antaŭ sia morto li fondis kelkajn monaĥejojn.
Rakonto pri liaj mirakloj kaj pri la kresko de lia kulto estos trovita en la historiaj raportoj de Amedeo Bolzonetti (1906). Lia korpo estis elterigita kaj metita en sanktejon (1275-85) kaj daŭre estas honorita en la eklezio de Monte Fano. Klemento la 4-a unue rekonis la titolon de beato populare donacita al Silvestro, kiu estis enskribita kiel sanktulo en la Roma martirologio per ordo de Klemento la 8-a (1598). Lia ceremonio kaj Meso estis etenditaj al la Universala Preĝejo de Leono la 13-a. Lia festeno estas celebrita la 26an de novembro.
Vidu ankaŭ
[redakti | redakti fonton]- Petro la 1-a (Aleksandrio) (250-311) episkopo de Aleksandrio
- Ugolino grafo de Segni (1170-1241)
- Sinibaldo de Fieschi (1195-1254)
- Ippolito Aldobrandini (1535-1605)