Smolnícka Huta

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Koordinatoj: 48°44′45″N 20°46′23″E  /  48.74583°N, 20.77306°O / 48.74583; 20.77306 (Smolnícka Huta)
Smolnícka Huta
hungare: Szomolnokhuta, germane: Schmölnitze Hütte
municipo
SmolnickaHuta11Slovakia1.JPG
Smolnícka Huta
Oficiala nomo: Smolnícka Huta
Ŝtato Slovakio Slovakio
Regiono Regiono Košice
Distrikto Distrikto Gelnica
Historia regiono Supra Hungarujo
Parto de Spiŝo
Montaro Slovaka ercmontaro
Rivero Smolník
Situo Smolnícka Huta
 - alteco 495 m s. m.
 - koordinatoj 48°44′45″N 20°46′23″E  /  48.74583°N, 20.77306°O / 48.74583; 20.77306 (Smolnícka Huta)
Areo 37,33 km² (3 733 ha)
Loĝantaro 461 (31.12.2011)
Denseco 12,35 loĝ./km²
Unua skribmencio 1828
Horzono MET (UTC+1)
 - somera tempo MET (UTC+2)
Poŝtkodo 055 65
Telefona antaŭkodo +421-53
Aŭtokodoj GL
NUTS 543551
Situo enkadre de Slovakio
ButtonRed.svg
Situo enkadre de Slovakio
Situo enkadre de Regiono Košice
ButtonRed.svg
Situo enkadre de Regiono Košice
Commons-logo.svg Vikimedia Komunejo: Smolnícka Huta
Retpaĝo: www.smolnickahuta.sk
Portal.svg Portalo pri Slovakio
Smolnícka Huta

Smolnícka Huta (hungare Szomolnokhuta [somolnokhuta], germane Schmölnitze Hütte) estas vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.

Situo[redakti | redakti fonton]

Smolnícka Huta situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Gelnica troviĝas je 22 km.

Historio[redakti | redakti fonton]

La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1681, sed pli frue minejoj pri kupro funkciis en tiu loko. Baldaŭe ankaŭ fandofornoj funkciis. En 1828 la loko ricevis municiporajton. Tiam loĝis tie 1368 vilaĝanoj en 189 domoj. En 1863 granda fandoforno ekfunkciis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szomolnokhuta 1189 homoj, (germanoj en majoritato, slovakoj kaj hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Gelnica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Smolnícka Huta 508 homoj, (427 slovakoj, 41 germanoj).

Vidindaĵoj[redakti | redakti fonton]