Kremacio: Malsamoj inter versioj

Salti al navigilo Salti al serĉilo
225 bitokojn aldonis ,  antaŭ 3 jaroj
sen resumo de redaktoj
[[Dosiero:Ubud Cremation 4.jpg|eta|Kremacio en [[Bali]].]]
La '''kremacio''' de homaj kadavroj estis kutima jam de la plej frua epoko. La kremacio estas farata en specialaj fornoj nomitaj [[krematorio]], aŭ kremaciejo, fare de specialaj laboristoj nome kremaciistoj.
 
Laŭ [[Francisko Azorín]] '''krematorio''' estas ''Funebra konstruaĵo, enhavanta fornon por bruligi homajn kadavrojn k. foje kolumbarion por konservi iliajn cindrojn.''<ref>[[Francisko Azorín]], arkitekto, [[Universala Terminologio de la Arkitekturo]] (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 119.</ref> Li indikas [[etimologio]]n el la latina ''crematorium'', el ''cremare'' (bruligi).<ref>Azorín, samloke.</ref>
Tamen, abato [[Scipion Piattoli]] komencis en 1774 la movadon por kremacio, kiu vastiĝis tra [[Svisio]], [[Germanio]], [[Anglio]], [[Francio]], k.a., kaj daŭre ĝis nuntempe varbas multegon da adeptoj.
 
La kremacia ago daŭras nur 30 ĝis 60 minutoj, kaj la kadavro fariĝas restaĵo de cindro ĉirkaŭ 900 ĝis 1.200 gramoj. Anstataŭ multekostaj maŭzoleoj, estas malmutkostaj urnetoj. Tamen estas kritikoj ĉar en multaj landoj la korpo estas kremaciita ene de la ĉerko, foje el sinteza materialo, kio okazigas malekologiajn rezultojn.
 
Tamen estas kritikoj ĉar en multaj landoj la korpo estas kremaciita ene de la [[ĉerko]], foje el sinteza materialo, kio okazigas malekologiajn rezultojn. Alia kritiko rilatas al ofta kutimo de familianoj disigi la cindrojn en naturaj lokoj en intima ceremonio: denove la problemo venas el la cindroj de la sintezaj ĉerkoj kaj ne de tiuj de la homa korpo.
 
== Jura aspekto ==
200 769

redaktoj

Navigada menuo