Traktato de Parizo (1856)

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
La politikaj negocistoj ĉe la diskuttablo
Epinal-bildo de la suverenoj de Eŭropo dum la Kongreso de Parizo, 1856

La Traktato de Parizo (1856) estis interkonsento subskribita la 30-an de marto 1856 en Parizo inter la partioj implikitaj en la Krimea Milito: la Otomana Imperio kaj ĝiaj partneroj (Francio, Britio, Aŭstra imperio, Reĝlando de Sardio kaj Prusio) kaj la Rusia Imperio. La traktato allasis la Otomanan Regnon al la Eŭropa Koncerto, kaj la potencoj promesis respekti ĝian sendependecon kaj teritorian integrecon. Sed la fiasko de la rusoj en la milito kaj iliaj perdoj en la bataloj estis reflektitaj en la interkonsento

Artikoloj kaj provizoj de la interkonsento[redakti | redakti fonton]

Signifoj kaj longtempaj konsekvencoj[redakti | redakti fonton]

La interkonsento estis severa bato al la Rusia Imperio. Ĝi esence ŝanĝis la potenc-ekvilibron en Eŭropo. Tiu ĉi interkonsento estis grava interkonsento en eŭropa diplomatio ĝis la Franc-Prusia Milito en 1870.

La milito malkaŝis al la mondo kiom gravas solvi la "Orientan Demandon" por la stabileco de Eŭropo; tamen, la Paco de Parizo disponigis neniun klaran respondon aŭ gvidadon [1].

Aŭstrio kaj Germanio estis trafitaj per naciismo kiel rezulto de la subskribo de la Paco de Parizo. Aŭstrio estis normale aliancano de Rusio sed estis neŭtrala dum la milito, mobilizis soldatojn kontraŭ Rusio kaj sendis almenaŭ ultimaton demandantan la retiron de rusaj armeoj de Balkano.

Post la rusa malvenko, la rilatoj inter la du nacioj, la plej konservativaj en Eŭropo, restis tre streĉitaj. Rusio, la ĝendarmo de konservativismo kaj la savanto de Aŭstrio dum la Hungara Revolucio de 1848 , kolere indignis pri la malsukceso de Aŭstrio helpi sian iaman aliancanon, kio kontribuis al la neinterveno de Rusio en la Franca-Aŭstra Milito de 1859, kio signifis la fino de aŭstra influo en Italio; en la aŭstro-prusa milito de 1866, kun la perdo de ĝia influo en la plej multaj germanlingvaj landoj; kaj en la Ausgleich (kompromiso) kun Hungario de 1867, kio signifis la dividon de la potenco en la Danubia Imperio kun la hungaroj. La statuso de Aŭstrio kiel granda potenco, post la unuigoj de Germanio Italio kaj, laŭ pli malgranda mezuro, de Rumanio, nun estis grave malpliigita. Aŭstrio malrapide iĝis iom pli ol germana satelita ŝtato.

Unuigita kaj fortigita Germanio ne estis agrabla penso por multaj en Britio kaj Francio [2] ĉar ĝi prezentus minacon al kaj francaj limoj kaj brita politika kaj ekonomia intereso en la Oriento.

Esence, la milito kiu serĉis stabiligi potencorilatojn en Eŭropo kaŭzis de provizora paco. La grandaj potencoj nur fortigis naciismajn aspirojn de etnoj, sub la kontrolo de la venkantaj otomanoj kaj de la germanaj ŝtatoj. Antaŭ 1877, la rusoj kaj la otomanoj denove estus ĉe milito.

La rusoj sukcesis nuligi la malpermeson de tenado de mararmeo en la Nigra Maro nur en 1871 kaj reakiri la perditajn teritoriojn pro tiu ĉi interkonsento nur en 1878, konforme al la interkonsentoj atingitaj en la Berlina Kongreso.

Subskribante partiojn[redakti | redakti fonton]

Subskribintoj de la Kongreso de Parizo, 1856

Heredo[redakti | redakti fonton]

  • En 2006, Finnlando festis la 150-an datrevenon de la malmilitarigo de la Alando-Insuloj eldonante memormoneron. Ĝia averso prezentas pinon, tre tipan en la Alandaj Insuloj, kaj la reverso prezentas la postaĵon kaj la direktilon de boato, kun kolombo starigita sur la turlo, simbolo de 150 jaroj da paco.

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Pearce, Robert. "The Results of the Crimean War" (La Rezultoj de la Krimea Milito). History Review 70, 2011, pp. 27–33
  2. Trager, Roberto. Long-Term Consequences of Agressive Diplomacy: European Relations after Austrian Crimean War Threats . Sekurecstudoj , 21, nr. 2, 2012, pp 232–265.