Trygve Müller (naskiĝis en 1898[1]) estis norvega esperantisto kaj verkisto, ĉefe konata pro siaj dramaj verkoj publikigitaj en la malfruaj 1970-aj jaroj. Kvankam biografiaj detaloj en ĝeneralaj enciklopedioj estas malabundaj, li lasis spurojn en la Esperanto-movado per siaj literaturaj kontribuoj kaj lokaj agadoj en Norvegio.
Li estis el Norvegio, specife ligita al la regiono de Jørpeland (d:Q1851053) kaj la komunumo Strand.[2] En 1926, li partoprenis en unu el la fruaj "internaciaj geedziĝoj esperantistaj" kun germana esperantistino Hertha Mann en Novjorko, kio indikas lian fruan aktivecon en la movado eĉ ekster Eŭropo. En Jørpeland ekzistas vojo nomata Esperantovegen (Esperanto-strato, ekde 12/12/1964), kies historio estas ligita al la loka agado de Trygve Müller.
La verko estis recenzita en la revuo Hungara Vivo en 1979 kiel "rekomendebla kaj plezuriga legaĵo". Iuj katalogoj klasifikas liajn verkojn sub la rubrikoj de "teatraĵoj" kaj foje "matematiko", sugestante eblan sciencan fonon aŭ intereson.
„ Politiko kaj amo, gelfoj kaj gibelinoj, la grandioza poeto kaj sia inspiranta Beatrica interludas rapidkurajn scenojn en ĉi tiu dramforma romano. Estas merito de la aŭdaca verkisto, kiu prenis ĉi tiun formon tiel maloftan en la Esperanta literaturo, ankaŭ lia bona historia kono, per kiu li vivigas antaŭ ni la por ni jam tre-tre fremdan, mezepokan, moviĝeman Florencon. Kompreneble la personaĵoj, kun ne moviĝemaj karakteroj kirlas la teatran komplikadon, kaj ilustras siaparte la agojn kaj kontraŭagojn ĉirkaŭ Danto, centro de la eventoj kaj de la paroltemoj. Müller paroligis siajn figurojn kun elokvento, kia povis ekzisti en tiu altkulturita urbo verŝajne nur laŭ imagoj de postaj jarcentoj, sed ĝuste en la drama formo, ni akceptas tiun klasikecan manieron el buŝo de tiuj erudiciuloj. Malproksime certe de la nuntempa teatra parolstilo, la leganto, havanta senton por historiaj romanoj, baldaŭ alkutimiĝas al tiu “alta stilo”, kaj kapablas sekvi kun intereso la ofte ekscitajn, foje konfese meditemajn scenojn. Mi rapide aldonas, ke la stilo, frazkonstruo restas nekomplikaj, lingve ili estas bone digesteblaj por la leganto.
Mem Beatrica aperas kiel tre prudenta, altmorale pensanta fraŭlino kun troa spirita amo, kiel decas al la Damo de la ĉielaj sferoj de la Dia Komedio. Mi volonte estus leginta foj-foje versojn el la Komedio, aludantajn al ŝia konduto, “anticipantajn” la admirindan omaĝon de la poeto, kiam li vagadas jam al la “suproj”, alten tirata de siaj virtoj. Kvankam mi atendis ankaŭ citaĵojn el liaj politikaj prijuĝoj pri aferoj kiuj prezentas sin en la teatraĵo, tamen mi emas akcepti, ke Müller evitis tiun ege riskan eksperimenton, enigi proprajn vortojn de Danto. Ankaŭ tiel la libro estas rekomendebla, plezuriga legaĵo. ”
