Willem Kloos
| Willem Kloos | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| |||||
| Persona informo | |||||
| Naskonomo | Willem Johannes Theodorus Kloos | ||||
| Naskiĝo | 6-an de majo 1859 en Amsterdamo | ||||
| Morto | 31-an de marto 1938 (78-jaraĝa) en piĉo | ||||
| Lingvoj | nederlanda vd | ||||
| Ŝtataneco | Reĝlando de Nederlando  vd
| ||||
| Alma mater | Universitato de Amsterdamo (1879–1884) vd
| ||||
Memorigilo .jpg)
| |||||
| Familio | |||||
| Edz(in)o | Jeanne Reyneke van Stuwe vd
| ||||
| Profesio | |||||
| Okupo | poeto verkisto literaturkritikisto vd
| ||||
| Aktiva en | Amsterdamo • Hago vd | ||||
| Aktiva dum | 1879–1938 vd | ||||
| |||||
| |||||
| vd | Fonto: Vikidatumoj | ||||
Willem Johannes Theodorus KLOOS (naskiĝis la 6-an de majo 1859 en Amsterdamo; mortis la 31-an de marto 1938 en Hago) estis nederlanda poeto, prozisto, literaturrecenzisto.
Kloos estis poeto, kiu konfesis la religion de vivo kaj beleco, kies Dioniza liriko kontraŭstaris kristanismon. Li ĉerpis inspiron de antikva homo, trapenetrita de ĝoja, tera forto, por siaj plej bonaj poemoj, precipe Okeanos (1884), influita de Hyperion de Keats, kaj Sapfo.
Li estis grava reprezentanto de la nederlanda artista grupo "La Okdekaj" (Tachtigers) kaj iĝis ĉefredaktisto de De Nieuwe Gids.[1] Li estis kvin fojojn nomumita por la Nobel-premio pri literaturo.[2]
Vivo
[redakti | redakti fonton]Li estis reprezentanto de modernismo kaj subtenanto de individua arto. En 1885, kune kun Frederik van Eeden kaj Albert Verwey, li fondis la literaturan revuon "De Nieuwe Gids", programecan organon de la avangarda literatura grupo Tachtig, kiun li redaktis ĝis 1894. Li konstante antaŭenigis la ideon de beleco kiel la plej grava valoro en arto kaj vivo, kaj adoris la anglajn romantikajn poetojn John Keats kaj Percy Shelley, kies verkado forte influis lian novromantikan stilon. Li estis decidita denove igi la soneton grava arta formo kun nova, pli libera ritmo. Li publikigis la poemarojn Verzen (Poemoj ) en 1894 kaj 1913, interalie. Li ankaŭ publikigis kvar volumojn de literaturaj skizoj (1896-1897) kaj historiajn kaj politikajn studojn, inkluzive de tiuj pri Willem Bilderdijk. Inspirita de la poemo de Herman Gorter Mei (majo) el 1889, li konkludis, ke poezio devus esti la plej individua esprimo de la plej individuaj emocioj.[3] Kune kun la aliaj Tachtigers, Kloos inspiriĝis en ĉi tiu klopodo kaj de Shakespeare kaj de la tiamaj lastatempaj impresionismaj pentristoj kaj naturalismaj verkistoj. En 1882, li publikigis la poemojn de sia trofrue mortinta amiko Jacques Perk. Li estis senkompata kritikisto de la retorika, senpasia naturo de tradicia nederlanda verkado.
Ekde la komenco de la 20-a jarcento, lia "pura" liriko, sub la influo de la kreskanta politikigo de la nederlanda literaturo, komencis perdi sian rektan influon sur liajn samtempulojn. Tamen, liaj plej bonaj verkoj, precipe liaj poemoj de la 1880-aj jaroj, eniris la kanonon de la nacia literaturo.
Louis Andriessen verkis muzikon por la poemoj de Kloos.
Verkaro
[redakti | redakti fonton]- Julia. Een verhaal van Sicilië (Julia. Sicilia Revo, 1885, romano, kunaŭtorita kun A. Verwey)
- De onbevoegdheid der Hollandsche literaire kritiek (1886, literaturaj kritikaj artikoloj)
- Het boek van kind en God (1888, libro de sonetoj)
- Verzen (1894, poemoj)
- Nova publikigo (1895, poemoj)
- Veertien jaar literatuur-geschiedenis, 1880—1893 (1896, literatur-kritikaj artikoloj)
- Verzen II (1902, poemoj)
- Verzen III (1913, poemoj)
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ Knuvelder, Gerard. (1953) Handboek tot de geschiedenis der Nederlandse letterkunde van de aanvang tot heden, Volume 4. L.C.G. Malmberg, p. 20–30.
- ↑ Nomination Database. Alirita 2017-04-19 .
- ↑ (2016-01-13) Princeton Encyclopaedia of Poetry and Poetics (angle). Macmillan International Higher Education. ISBN 9781349156177.