Zakĥeo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Pentraĵo: Zakĥeo invitita de Jesuo malsupreniri el la sikomora arbo.

Zakĥeo estas persono en la Nova Testamento. Laŭ la tradicio apogita ankaŭ sur la Apostolaj konstitucioj, li estis la unua episkopo de Ĉemara Cezareo; kaj pro tio li estas kultata kiel sanktulo ĉe diversaj kristanaj eklezioj[1].

En la Evangelioj[redakti | redakti fonton]

La Evangelio laŭ Luko prezentas la personon de Zakĥeo (19,1-10)[2]. Atinginte Jesuo Jeriĥon, Zakĥeo la publikano (kaj do malamata de la popolo), deziris lin vidi. Estante malalta, li elpensis suriri sikomoran arbon. Kiam Jesuo pasante sub la arbo haltas kaj diras: ”Zakĥeo, rapide malsupreniru, ĉar hodiaŭ mi devas loĝi en via domo.” (Luko 19,5)

Zakĥeo lin ricevas en sia domo kaj konvertiĝas kaj promesas al Jesuo: “Kaj Zakĥeo, starante, diris al la Sinjoro: Jen duonon de miaj posedaĵoj, Sinjoro, mi donacas al la malriĉuloj; kaj se el iu mi maljuste eldevigis ion, mi redonas kvaroblon.” (19,8).

Interpretoj[redakti | redakti fonton]

Ne nur la okuloj de Zakĥeo malpermesas vidi la Sinjoron: interlinie oni povas vidi ankaŭ spiritan obstaklon. Luko diras ke li obstine “Kaj li penis vidi Jesuon, kia homo li estas”. Ne nur Zakĥeo lin volas distingi el la disĉiploj, sed estas interesata kompreni kia persono sin kaŝas malantaŭ tiu ulo. Zakĥeo, do, estas prezentata, kiel homo en serĉo, firma en sia volo kompreni, inklina sin tute elspezi la reputacion ĝis grimpi sur arbon por atingi sia celon.

Tiu evangelia rakonto ebligas malkovri novan flankon de la karaktero de Jesuo kiu en tiu cirkonstanco uzas la ironion sen ofendi la personon. La Filo de Dio, vidante Zakĥeon kuŝanta sur la arbo, sentas jen kompaton jen ĝojon pro sceno tiom ridinda. En tiu epizodo rimarkindas la senprokrasta realigo de la misio de Jesuo, nome la dono de la savo por tiu kiu serĉas kun sincera koro.

Nuna sikomoro en Jeriĥo

La eta homo Zakĥeo invitas leviĝi, suriri almenaŭ sur sikomoron: li estas ekzemplo de ne-rezignacio, sugestas ne utiligi la limojn de ĉiu homo kiel enturniĝon al la malengagciĝo, al la perdo de la esplorpuŝo. Zakĥeo elektas tiun sikomoron ĉar li scias ke Jesuo devas pasi tra tiu loko, kaj havas la pacinecon atendi.

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. James Donaldson ([http://www.ccel.org/ccel/schaff/anf07.ix.viii.iv.html%7C
  2. Aramee Zakkaï «la justulo»

Aliaj projektoj[redakti | redakti fonton]

KOMUNEJO prezentas anglalingvajn elementojn pri Zakĥeo:[1]

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • Varios autores (2004), Sagrada Biblia, Nuevo Testamento (T. 5). EUNSA. Ediciones Universidad de Navarra, S.A. ISBN 978-84-313-2181-9.