Flanĝo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Flanĝo kuniganta du tubojn.
Ferma flanĝo ĉe la fino de tubkondukilo.

Flanĝo estas elstaranta randaĵo por fortikigi pecon aŭ por ebligi ĝian kunigon kun alia[1].

Per tubaj flanĝoj oni firme, sed disigeble kunigas tubojn ekzemple de tubkondukilo. Decida por la necesa netralaseblo (nepermeablo) estas la premo de la ringo-formaj premsurfacoj sur la intermetita garnaĵo. La premon oni kutime kreas per ŝraŭboj enmetitaj en truoj en la flanĝo-randaĵo (t.n. flanĝo-ŝraŭbingoj). Tiuspecaj flanĝoj kutime estas lutitaj al la tubo. Ili apartenas al la fitingoj (eroj de tubkondukiloj).

Fontoj[redakti | redakti fonton]

  1. Plena Ilustrita Vortaro 2002