Heino Pätiälä

Heino Pätiälä
Persona informo
Naskiĝo	3-an de decembro 1880 (1880-12-03) en Asikkala
Morto	19-an de aprilo 1950 (1950-04-19) (69-jaraĝa) en Ruokolahti
Lingvoj	finna • Esperanto • sveda
Ŝtataneco	Finnlando
Alma mater	universitato de Helsinko
Familio
Frat(in)o	Hanna Rauta (mul)
Okupo
Okupo	verkisto esperantisto luterana pastoro

Heino Pätiälä (la 3-an de decembro 1880 en Asikkala – 19-a de aprilo 1950 en Ruokolahti estis finna pastro kaj kristana esperantisto. Li publikigis kristanajn librojn en finna kaj en esperanto kaj fondis kristanan grupon Suomen vapaa evankelis-luterilainen seurakuntaliitto. Li kredis, ke estu eventuala uzi esperanton ilo en vastigo la evangelion. Li iĝis pastro de la evangeli-luterana eklezio de Finnlando en 1907, sed ĉar laŭ Heino Pätiälä, B. A. Uusitalo kaj Aijal Wegelius kredis, ke tiu eklezio ne-luteraniĝis, ili fondis apartan kirkon. Ili distingis sin el la normala luterana kirko de Finnlando en 1923. Heine Pätiälä interalie eldonis propran esperantlingvan revuo "La Kristana Espero" en 1920. La Enciklopedio de Esperanto de 1934 la agadon komentis "Li tre fervore propagandis E-n. An­kaŭ lia laboro devis ĉesi pro manko de intereso en la ekleziaj rondoj." Ankaŭ filino de Pätiälä aktivis en la kristana esperanta movado.

Verko

• La Eterna evangelio. Turku, propra eldono, 1930 (du volumenoj).

„ Pastro Pitiälä intencas eldoni serion da samampleksaj broŝuroj, por interpreti la biblion kaj tiamaniere utiligi Esperanton por ekzegezo. En la unuaj du li publikigas artikolojn pri ĝenerale religiaj temoj kiel pri „La interhoma amo“, predikojn, rakontojn. piajn poemojn. Ne estas ĉi tie la loko, de teologia vidpunkto priparoli la kredon de la aŭtoro. Li estas preta, letere diskuti pri la vero de la Biblio. Menciinde estas, ke li konfesas la diecon de Jesuo. Lia Esperanto-stilo estas iom malflua, iom malklara, montras kelkajn erarojn, sed estas tamen tiel bona, ke la eraroj ŝajnas esti pli vere kapricoj de la aŭtoro, kiel ekz. „ĉitiu“ anstataŭ „ĉi tiu“. Por la plua evoluo de la serio estus konsilinde, malplimulte teologie sekvi ekzegezan manieron, sed priparoli la vivon mem kaj ĝiajn mil problemojn. Tiel la broŝuroj trovos pli grandan publikon en la esperantistaro. ” — N. H. Aŭstria Esperantisto n.76 (majo 1931)

Vidu ankaŭ

• Protestantismo:Esperanto-movado