Internacia Ekspozicio de Nenio

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo

Internacia Ekspozicio de Nenio (International Exhibition of Nothing) estas koncepta kaj arta movado de la komenco de la 20-a jarcento, kiu ignoras tradician estetikon kaj fascinas la modernan mondon, kun la reprezentado de la nevideblo, malpleneco kaj nenio.

Historio[redakti | redakti fonton]

International Exhibition of Nothing estas ekspozicio elpensita en 1960 de grupo de artistoj inkluzive de Piero Manzoni[1], Enrico Castellani, Carl Laszlo, Heinz Mack, en kiu ekspozicio de nevideblaj verkoj estis reprezentita, la ekspozicio tiam estos ekspoziciita denove jaron poste en Nederlando. En 2015[2], la ekspozicio denove estas okazigita en Milano kunlabore kun la Fondaĵo Manzoni, kiu ankaŭ ekspozicios la tiutempan originalan Manifeston, kiu estis publikigita en Bazelo en 1960.[3][4]

La ekspozicio de la malpleno estas ia "neekspozicio" en tute Dada ŝlosilo, antaŭenigita de la redaktoro de la revuo "Panderma" Carl Laszlo, kiu lasas spurojn en la Manifesto kontraŭ nenio por la Internacia Ekspozicio de Nenio, publikigita en Bazelo: “Vendita di niente, numerato e firmato. La lista dei prezzi è a disposizione del pubblico. All’inaugurazione non prenderà la parola nessuno. Su questo catalogo non è riprodotto niente”. La subskribintoj estas Laszlo, Manzoni, Castellani, Rolf Fenkart, Mack, Piene, Herbert Schuldt, kaj aliaj. La ekspozicio de la malpleno, en kiu ekspozicias nevideblaj verkoj, reprenas la konceptojn de Yves Klein, Gino De Dominicis, kaj Marcel Duchamp sed ankaŭ la koncepton de preta readymade de Andy Warhol, Jeff Koons kaj la novigan koncepton de la nevideblaĵo de Salvatore Garau.

Konceptoj de la nevidebla[redakti | redakti fonton]

Kolektantoj, la fetiĉistoj de kaj plejbonece, neniam vere aĉetos la verkon, sed la instrumenton, kiu permesas ĝin fariĝi unu, kaj kiu restas konstanta atesto (fetiĉo mem, do) pri tio, ke la vereco fakte ne faras vin povas iam vere posedi ĝin. La malapero de la artaĵo, ĝia evakuado ankaŭ kiel objekto post subtrahita kiel "verko", kiel montrita artefakto, estas la pasejo resumita inter la elekto de "Nulo" (ZERO) kaj la elekto de "Nul". “Moi aussi je suis contraire au titre "‘Zero’". "‘Nul’" est beaucoup mieux. […] W NUL”[5]. Manzoni skribas al Henk Peeters, kiu organizas la ekspozicion, kiu malfermiĝos la 9an de marto 1962 en la Stedelijk Museum en Amsterdamo. La rezigno de la komenca punkto estas la rezigno de la projekto, la paŝo post paŝo de la konstrua elekto, kiu, eĉ se sen intencoj kaj deklaroj, fariĝas pruva nur per la ekzisto. La ideon de "Nul" teorie antaŭvidis en 1960 la redakcio de la "Manifesto kontraŭ nenio por la Internacia Ekspozicio de Nenio", subskribita en Bazelo de Manzoni kun Bazon Brock, Enrico Castellani, Rolf Fenkart, Carl Laszlo, Mack , Onorio, Piene kaj Herbert Schuldt, en kiuj oni diras, ke: “Tolo preskaŭ ne valoras tolon. Skulptaĵo estas preskaŭ same bona kiel neniu skulptaĵo. Aŭto estas preskaŭ tiel bela kiel neniu aŭto. Muziko estas preskaŭ same plaĉa kiel neniu bruo. Neniu artmerkato estas tiel fruktodona kiel la artmerkato. Io estas preskaŭ nenio (nenio)”[6].

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • Giorgio Di Genova, "Storia dell'arte italiana del '900: Generazione anni Trenta", 2000, ISBN 9788885345812
  • Francesco Tedeschi, "Lo spazio ridefinito: Aricò, Castellani, Coletta, Dadamaino, Garutti, Nagasawa, Pinelli, Staccioli, Vago, Varisco," 1998, ISBN 9788820212766
  • Il Vieri, 1971

Note[redakti | redakti fonton]

  1. Fondazione Manzoni "1960. Mostre in Italia e nel mondo", Milano, 2015
  2. The Open Box, "Esposizione Internazioanle del Niente", Milano, 2015
  3. Askanews, "Milano, Esposizione internazionale del Niente: arte come nel 1960A The Open Box una "prima" del progetto di Manzoni e Castellani", Milano, 2015
  4. Askanews, "Il nulla. A Milano l’Esposizione del Niente di Manzoni", Milano, 2015
  5. P.Manzoni, lettera a Henk Peeters, Milano, forse gen-naio 1962. Pubblicata in F. Battino, L. Palazzoli, op. cit.,p.148
  6. Pubblicato in G. Celant, Piero Manzoni, cit., 1975, p. 77