István Valér Boros

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo

BOROS István Valér (boroŝ) rumanuja hungara franciskano (laika frato), kapelestro, orgenisto (Zetelaka, 18-a de aŭgusto 1918 - Târgu Mureş, 22-a de marto 1984).

Biografio[redakti | redakti fonton]

Liaj stacilokoj estis la jenaj:

Ekde majo 1967 ĝis 1984 li estis kantoro-kapelestro en Oradea, Sighişoara, respektive Târgu Mureş.

Lia agado[redakti | redakti fonton]

Li alproprigis la eklezian ĥorkulturon kiel memlerninto. En instruado de kanto kaj muziko li estis la sekvanto de Zoltán Kodály. Li eminente orgenludis, improvizis, sed malmulte komponis. Li instruis precipe gregoriajn melodiojn.

Melodikomponaĵoj[redakti | redakti fonton]

  • Hints meg engem Istenem, izsóppal;
  • Szűzanyának édes Szíve;
  • Csodákat ki látni vágytok (himno Sankta Antonio de Padovo);
  • Ordinárium (Kyrie, Gloria);
  • Istenem, te megvizsgáltál;
  • Ave, o beate Stephane.

Verkoj[redakti | redakti fonton]

  • A csíksomlyói kegytempol új orgonája. 1931. (Nagyvárad, 1961).

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • P. Benedek Domokos OFM: A kegytemplom karnagya - Boros Valér életútja/ 1998.