Cenobito

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo

Cenobito estas kristana monaĥo, kiu vivas ne izole, sen en komunumo kun aliaj monaĥoj, kutime en monaĥejo.

La vorto deriviĝas de la greka κοινός (kojnos = komuna) kaj βιός (bios = vivo). Kiel fondinton de cenobita monaĥeco oni konsideras Paĥomion, kiu vivis en la unua duono de la 4-a jarcento.

La esprimo kontrastas al ermito kaj anakoreto.