Bobolice

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Bobolice

Blazono

Blazono
2011-08 311 Bobolice, kościół Wniebowzięcia NMP (Bublitz Kirche).jpg
Genitivo de la nomo Bobolic
Provinco Okcidenta Pomerio
Distrikto Distrikto Koszaliński
Komunumo Komunumo Bobolice
Speco de komunumo Urbo-kampa
Urborajtoj 1340 kaj ekde 1958
Koordinatoj 53° 57′ N, 16° 35′ O53.9516.583333333333Koordinatoj: 53° 57′ N, 16° 35′ O
Areo 4,62 km²
Loĝantaro 4503 (en 2004)
Loĝdenso 974,7 loĝ./km²
Poŝtkodo 76-020
Telefona antaŭkodo 94
Aŭtokodo ZKO
TERYT 4324409034
Estro Sylwester Sobański
Titolo de estro Urbestro
Adreso de estraro ul. Ratuszowa 1
Poŝtkodo de estraro 76-020
Telefono de estraro 94 345 84 01
Fakso de estraro 94 345-84-20
Komunuma retejo http://www.bobolice.pl/
Information icon.svg
vdr

Bobolice (kaŝube: Bubòlc, dum historio estis diversaj nomoj de la urbo: Bobolitz 1262, Bublitz 1288, Bubblytze 1369, germane: Bublitz) - estas urbo en Okcidenta Pomerio en Pollando.

La ilustraĵo de la panoramo de la urbo el la Mapo de Lubinus - Mapo de la Duklando de Pomerio el la jaro 1618
La panoramo de la urbo (1905)
La Romia Imperio kaj la disvastiĝo de la Wielbark-kulturo en la 3-a jc p.K. [1]
  •   gotoj en suda Svedio
  •   Gotlando
  •   Wielbark-kulturo
  •   ostrogotoj en norda parto de la Nigra Maro
  •   Romia Imperio
  • Ĝi apartenas al komunumo Bobolice en distrikto Koszaliński.

    Historio[redakti | redakti fonton]

    Historio de la ĉirkaŭaĵo de Bobolice de la antikveco ĝis la Mezepoko[redakti | redakti fonton]

    La gentoj de okcident-slavoj, en la 9-a kaj 10-a jarcentoj
    Supozata grandeco de la lando de la unua pola princo Mjeŝko la 1-a
    Pollando dum la regado de Boleslavo la 3-a Kurbabuŝa
    La plivastigo de la ordena ŝtato dum la jaroj 1260-1410
    La Margraflando Brandenburgio, kaj ĝia orienta parto nomata: Nova Markio

    Historio de la urbo havas siajn radikojn en la bronza epoko kaj en la komenco de la ferepoko. Jam dum la 1a jc kaj 2a jc p.K. al la ĉirkaŭaĵoj de Bobolice venadis la komercistoj de Romia Imperio. W urnie w Goździe znajdowały się szczypce, w Starem Bornem znajdował się miecz, a w grobowcach Głodowej i Trzebienia znaleziono agrafki i małe miseczki. Ówcześni osadnicy trudnili się rolnictwem. W I oraz II wieku n. e. docierali w te okolice kupcy rzymscy, którzy pozostawili po sobie brązowe kociołki, misy i rondle. Dum la frua Mezepoko kaj en Mezepoko tiu regiono estis dense setligita fare de slavoj, post ili restis multaj burgoj, ekzemple burgo en Bobolice. W tym czasie przez Bobolice prowadził kilka szlaków handlowych, lądowych i wodnych. Takim ważnym szlakiem był szlak z Margraflando Brandenburgio kaj ĝia orienta parto nomata: Nova Markio al Prusio, który zyskał jeszcze większe znacznie gdy posiłki dla Teŭtona Ordeno szły przez Kołobrzeg kaj Bobolice al Człuchów kaj Szczytno. Istniało również połączenie rzeczne (rzeka Chociel) pomiędzy Bobolicami kaj Kołobrzeg. En la jaro 1107 Boleslavo la 3-a Kurbabuŝa dum sia milit-kampanjo en Pomerio konkeris ankaŭ la Teron de Bobolice. La Tero de Bobilice kelkfoje estis en la posedo de episkopeco de Kamień Pomorski aŭ de la klostro de Cistercianoj. Finfine la cisterciana klostro transdonis tiun Teron al la Teŭtona Ordeno. Za 1850 grzywien srebra 27 lutego 1339 roku biskupi kamieńscy odkupili ziemię bobolicką od niemieckich rodów rycerskich, z zamierzeniem zbudowania twierdzy. Biskup kamieński Fryderyk I von Eickstedt, w dniu 17 kwietnia 1340 roku nadał osadzie nazwę Bublitz i lubeckie prawa miejskie. Miasto miało być położone po prawej stronie rzeki Chociel. Biskup kamieński Johann von Sachsem-Lauenburg w dniu 13 kwietnia 1350 roku potwierdził wszystkie przywileje i własności przyznane miastu. Ludność zamieszkała w granicach miasta, otrzymała miary i pieniądze, takie same jak Kołobrzeg. 13 kwietnia 1350 roku rozpoczęła działalność Rada Miejska. Bobolice szybko się rozwinęły jako miasteczko handlowe. Mieszkało w nim wielu kupców i rzemieślników. Tia disvolvo de la urbeto allogis la germanajn setlantojn (koloniistojn), iom post iom pli grandan.

    (la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)

    Historio de Bobolice de la 16a jc ĝis la 19a jc[redakti | redakti fonton]

    La pligrandigoj de la teritorio de Prusio en la 17a kaj la 18a jc. *blue: Margraflando Brandenburgio en la jaroj 1600 *verde: Duklando Prusio en la jaro 1600 *flave: Terirtorioj aneksitaj en la 1600-1772 *ruĝe: Teritorioj aneksitaj en la 1772-1795 sekve de la dispartigoj de Pollando-Litovio 1. Nova Silezio 2.Varmio 3.Malantaŭa Pomerio 4.Antaŭpomerio 5.Magdeburgo 6.Osnabruck 7.Minden 8.Mark 9.Kleve

    Bobolice eĉ kvarfoje ŝanĝadis la proprietulon, kelkfoje estis bruligita, ĝi havis kelkfoje epidemiojn de variolo kaj ĥolero. Miasto często przechodziło z rąk do rąk różnych właścicieli. Było między innymi własnością biskupów kamieńskich i pomorskich rodzin. Ta częsta zmiana właścicieli nie sprzyjała rozwojowi miasteczka. Dopiero w 1626 roku miasteczko otrzymując prawo do organizowania czterech jarmarków w roku, zyskało szansę dalszego rozwoju. W tym czasie mieszkał w nim 64 rzemieślników i 24 rolników. Wśród budowli z tego okresu należy wymienić ratusz i kościół, jednak do dnia dzisiejszego nie zachowały się żadne ślady tych budowli.

    Gdy jednak w XVII wieku stało się częścią Brandenburgio (vidu la apudan mapon), zeszło do rzędu osad marginalnych dla gospodarki regionu. Dopiero XVIII i XIX wiek przyniosły miastu znaczny rozwój. Rozwinęło się tradycyjne rzemiosło, ale również sukiennictwo, cegielnie, gorzelnie, mleczarnie, tartaki, powstała również manufaktura garbarstwa. W 1872 roku powołano powiat bobolicki. Fine de la 19a jc oni establigis la fervojan ligon kun la aliaj urboj de la regiono.

    (la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)

    Historio de Bobolice dum la 20a jc[redakti | redakti fonton]

    La Preĝejo de Ĉielenpreno de Maria

    En la unua duaon de la 20a jc estis tie la fabriko de agrikultur-maŝinoj, fabriko de mebloj, muelejoj kaj segejo. W 1925 roku Bobolice liczyły 5432 mieszkańców, w 1930 roku rozszerzono granice miasta, które składało się z trzech części: Ackerhof, Bublitz i Friedenshof. W 1938 roku podczas nocy kryształowej zniszczono synagogę, a w 1940 roku na jej miejscu wybudowano kino.

    Curzon-linio kaj ŝanĝoj de la teritorio de Pollando post la Dua Mondmilito
    La interno de la Preĝejo de Ĉielenpreno de Maria

    Po 27 lutego 1945 roku podczas walk z wkraczającą Armią Czerwoną zabudowa miasta została zniszczona w 75%. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). Bobolice utraciły wówczas prawa miejskie, które odzyskały dopiero w 1958 roku. Post la jaro 1945 oni establigis teks-entreprenon, disvolviĝis la konsum-indistrio, oni rekonstruis la segejon, estas ankaŭ la stacio de la planto-kulturado.

    (la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)

    Bibliografio[redakti | redakti fonton]

    • Jarosław J. Ellwart, Bobolice i okolice, Gdynia: Wydawnictwo Region, 2008.
    • Jerzy Kosacki, Bogdan Kucharski, Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik, Varsovio: Wydawnictwo

    Sport i Turystyka, 2001.

    • Czesław Piskorski, Pomorze koszalińskie, Varsovio: Wydawnictwo Wiedza Powszechna, 1961.
    • Andrzej Świrko, Szlakiem dawnych rodów Pomorskich, Przewodnik turystyczny, Karlino: Związek Miast i Gmin Dorzecza Parsęty, 2008.
    • la nomo Wielbark-kulturo venas el la kvartalo Wielbark en Malborko (Pollando), ĉe la riverbrako de Vistulo nomata Nogat.