Saltu al enhavo

Abdur Rahman Ĥano

Pending
El Vikipedio, la libera enciklopedio
Abdur Rahman Ĥano
Persona informo
عبد رحمان خان
Naskiĝo 30-an de novembro 1839 (1839-11-30)
en Kabulo
Morto 1-an de oktobro 1901 (1901-10-01) (61-jaraĝa)
en Kabulo
Tombo mausoleum of Abdur Rahman Khan (en) Traduki Redakti la valoron en Wikidata vd
Religio sunaismo vd
Lingvoj paŝtuna vd
Ŝtataneco Afganio Redakti la valoron en Wikidata vd
Familio
Dinastio Barakzai dynasty vd
Patro Mohammad Afzal Khan (en) Traduki Redakti la valoron en Wikidata vd
Infanoj Nasrullah Khan (en) Traduki Habibullah Khan (en) Traduki Redakti la valoron en Wikidata vd
Parencoj Sardar Muhammad Ishaq Khan (en) Traduki (kuzo aŭ kuzino) Redakti la valoron en Wikidata vd
Profesio
Okupo politikisto emiro Redakti la valoron en Wikidata vd
vd Fonto: Vikidatumoj
vdr

Abdur Rahman Ĥano (paŝtune عبد رحمان خان) (inter 1830 kaj 1844 – 1a de Oktobro, 1901) estis Emiro de Afganio de 1880 ĝis 1901.[1]

"Fera Amir" Abd al-Raḥmān Ĥano dum la Dua Angl-Afgana Milito. Ĥano estis renomita pro sia lerto kaj forto en subpremado de ribeloj kontraŭ sia aŭtoritato. Ŝajne estis li kiu kreis centrigitan ŝtaton en la postmilito, bazite sur ministraro nome Suprema Konsilio, ĝenerala asembleo nome Loja Ĝirga, kaj armeo. Liaj atingoj estis la enkonduko de kelka moderna fabrikado, agrikulturo, kaj sansistemo.

Li estis la tria filo de Mohammad Afzal Ĥano, kaj nepo de Dost Mohammad Ĥano. Abdur Rahman Ĥano re-establis la regadon de la afgana registaro post la malordo kiu venis post la Dua Angl-Afgana Milito. Li iĝis konata kiel La Fera Amir post la venko super nombraj ribeloj de variaj triboj kiuj estis faritaj de liaj parencoj.[2]

Referencoj

[redakti | redakti fonton]
  1. Tamen, lia naskiĝjaro estas donita kiel 1830 en Chambers Biographical Dictionary, ISBN 0-550-18022-2, paĝo 2
  2. ʿAbd al-Raḥmān Khān. Alirita 2013-07-15 .
  • Tiu artikolo enhavas tekston el publikaĵo nune en la publika havaĵo: Chisholm, Hugh, eld. (1911). "Abdur Rahman Khan". Encyclopædia Britannica. 1 (11a eld.). Cambridge University Press. pp. 37–38.