„ ...Loĝante en Varsovio, en la naskejo mem de Esperanto, li havis sub la mano ĉiujn necesajn dokumentojn, el kiuj kelkaj estas eĉ netroveblaj aliloke; li povis ricevi de la buŝo mem de nia Majstro multajn sciigojn kaj rememorojn nenie skribitajn. El tio rezultas la graveco de la nuna libro kiel kolekto de faktoj;... li nur raportis pri la okazaĵoj laŭ kronologia ordo, ne serĉante eltiri el la faktoj iun ajn konkludon... Neologisma tendenco de la aŭtoro. ”
„ Laŭ Zakrzewski la historio de Esperanto dividiĝas en 4 epokoj : la 1° Naskiĝa periodo 1887-1888, 2° Nurnberga periodo 1889-1895, 3° Franca epoko 1895-1905, 4° Kongresa periodo. Kompreneble tiu divido pro la retroirado de nia historio estas senvalora. Prave la aŭtoro priskribis detale la unuan epokon kaj tiel precize rakontis tiujn vere tragediajn jarojn dum kiuj Esperanto tiome penadis por pasi de infaneco al maturaĝo kaj tra multaj malsukcesoj kaj ŝajndronojn, tamen laŭ mirinda kontinueco iom post iom elsaviĝis al fortiko kaj vivanteco. Tiu parto estas kvazaŭ plej interesa romano kaj la legantoj plezure trovas en ĝi multajn maloftajn dokumentojn. La dua parto (tion konfesas la verkinto mem) estas malpli interesa. Ĝi estas nur seka kroniko de ĉefaj faktoj, sen kritiko, nur skizo por estontaj laboroj. La stilo de la verkinto estas fundamenta sed li ofte kripligas la landnomojn (Tonkinio, Tonkino; Transvaalio, Transvalo; Venezuelio, Venezuelo; Kimrio, Kimrujo; Egiptio, Egiptujo; Alĝerujo, Alĝerio; Madagaskario, Madagaskaro). Cetere la "Historio de Esperanto" estas unu el la plej bonaj verkoj de nia priesperanta literaturo kaj ni multe utiligis ĝin por la komenco de nia laboro. ”
