Nunacio

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Simbolo
ـٌ


ـٍ


ـً

Transliterumo
-un

-in

-an

La nunacio (en araba تنوين, tanwīn) estas gramatika fenomeno de kelkaj semidaj lingvoj, speciale de la araba. Ĝi konsistas en la aldono de nun fina al substantivoadjektivo kio ĝenerale indikas ke ĝi estas totale deklinaciebla kaj sintakse nedeterminata. Tamen, kelkaj propraj nomoj, kiuj estas semantike difinitaj substantivoj, devenas el substantivoj origine nedeterminataj kaj tiele ili konservas la nunacion. Ekz.: مُحَمَّدٌ, Muḥammadun, «Mahomedo».[1]

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Corriente, Federico (1980). «Lección 3.ª: Grafonomía». Gramática árabe. Madrid: Instituto hispano-árabe de cultura. Ministerio de Cultura. pp. 41-51. ISBN 84-7472-017-6.