Parabolo de la kaverno

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo

La parabolo de la kaverno estas parabolo uzita de la greka filozofiisto Platono en La Respubliko.

La parabolo estas rakontita kaj poste interpretita de la rolulo Sokrato en la eko de la sepa parto. Ĝi temas pri ilustraĵo pri la maniero je kiu ni povas liberiĝi el nescia stato (kaverna malhelo) pere de vero (suna lumo). Tiel Platono klarigas sian teorion pri la ekzisto de du mondoj: la sentebla mondo (konata per sentumoj) kaj la idea mondo (atingebla nur per rezonado).

La Alegorio de la Kaverno[redakti | redakti fonton]

En domo subtera, viroj estas en ĉenon. Ili ne vidis rekte la lumo de la sunon, ili sole konas la malforta radion kio alveni al ilin. Vidas nur la ombron de malklara ion kaj iun. De sonoj ili sole konas ekoojn.

Se iu elĉenus kaj elmoviĝus cedigate, ĝi blindigos kruele per la lumon strangan. ĝi doloriĝos […] « Ne mortigos ĝin ? »

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]