Vahrajana Budhismo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Budhana ceremonio en Ladako.

Vahrajana Budhismo (nagarie: वज्रयान; tibete: རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་, mongole: Oчирт хөлгөн, Ochirt Hölgön) estas ankaŭ konataj kiel Tantra Budhismo, Tantrajano, Mantrajano, Sekreta Mantro, Esotera Budhismo kaj la Diamanto-Veturilo. Vahrajano estas kompleksa kaj plurfaceta sistemo de budhana penso kaj praktiko kiu evoluis dum pluraj jarcentoj. Ĝiaj ĉefaj skriboj estas nomitaj Tantraoj. Karakterizaĵo de Vahrayana Budhismo estas ritaro, konata kiel Upajo, kiu estas uzata kiel anstataŭaĵo aŭ alternativo por la pli fruaj abstraktaj meditadoj. Vahrajano estis ĝeneraligita en Bengalio. Plej frua bengala literaturo konsistis el misteraj budhanaj kantoj, konataj kiel Ĉarjapado.

La periodo de hinda Vahrajana Budhismo estis klasifikita kiel la kvina aŭ fina periodo de hinda Budhismo. Kvankam la unuaj tantriaj budhanaj tekstoj aperis en Hindio en la 3-a jarcento kaj daŭre ekaperis ĝis la 12-a jarcento, akademiuloj kiel ekzemple Hirakawa Akira kredas ke la Vahrajano verŝajne ekzistas ekde la 6-a aŭ 7-a jarcento, dum la esprimo Vahrajano unue uziĝis en la 8-a jarcento.

Laŭ Vahrajanaj skriboj, Vahrajano estas unu el la tri kondukiloj aŭ itineroj al klerismo, la alia du estas la Hinajano kaj Mahajano