Tibeta lingvo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Tibeta lingvo
Priskribo de la mapo
Parolata en Tibeto, Ĉinghajo, Siĉŭano, Gansuo kaj Junano
Parolantoj 6 500 000
Denaskaj parolantoj 1.2 milionoj
Skribo Tibeta skribo
Lingvistika klasifiko
Ĉinotibeta
Oficiala statuso
Oficiala lingvo en Tibeto[1]
Lingvaj kodoj
Lingvaj kodoj
  ISO 639-1 bo
  ISO 639-2 tib
  ISO 639-3 bod
  Glottolog tibe1272
v  d  r
Information icon.svg

La tibeta lingvo (tibete ལྷ་སའི་སྐད་, lha-sa'i skad) estas parolata ĉefe en Tibeto, Ĉinghajo, Siĉŭano, Gansuo kaj Junano de Ĉinio, kaj parte en Butano, Sikimo kaj Nepalo[2] .

La tibeta lingvo apartenas al tibetobirma grupo de la familio de la ĉinotibeta lingvaro.

La tibeta skribo estis kreita en 7-a jarcento. Kaj konsistas el entute 30 silabsimboloj kaj 4 kromsignoj por indiki la vokalmodifojn[3].

Troviĝas multaj dialektoj, inter kiuj la Lasaa dialekto estas la plej multe uzata.

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Local languages such as Tibetan have official status "according to the provisions of the self-government regulations for ethnic autonomous areas" ("What is the right of self-government of ethnic autonomous areas?" Updated August 12, 2009). With specific reference to the Tibetan Autonomous Region (TAR), the use of Tibetan (no dialect specified, taken to mean all dialects) is given priority over the Han Chinese language ("Fifty Years of Democratic Reform in Tibet", official Chinese government site, retrieved October 15, 2010).
  2. Maslak, Mary Ann. "School as a site of Tibetan ethnic identity construction in India". China: An International Journal. Volume 60, Number 1, February 2008, pp. 85–106
  3. Elliot Sperling, "Exile and Dissent: The Historical and Cultural Context", in TIBET SINCE 1950: SILENCE, PRISON, OR EXILE 31–36 (Melissa Harris & Sydney Jones eds., 2000).

Literaturo[redakti | redakti fonton]