Bahadur Ŝah Zafar

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Jump to navigation Jump to search
Bahadur Ŝah Zafar
Bahadur Shah II.jpg
Personaj informoj
Naskiĝo 24-an de oktobro 1775 (1775-10-24)
en Delhio
Morto 7-an de novembro 1862 (1862-11-07) (87-jara)
en Jangono
Tombo Jangono
Ŝtataneco Mogola Imperio
Profesio poeto, monarko
Lingvoj Urduo
Familianoj
Edz(in)o

Taj Mahal Begum, Zeenat Mahal

Infanoj Mirza Fath-ul-Mulk Bahadur, Mirza Jawan Bakht, Mirza Shah Abbas, Mirza Farkhunda Shah, Mirza Mughal, Mirza Dara Bakht, Mirza Ulugh Tahir
Patro Akbar Shah II
Frat(in)oj Mirza Jahangir, Mirza Jahan Shah, Mirza Salim
v  d  r
Information icon.svg

Mirza Abu Zafar Sirajuddin Muhammad Bahadur Ŝah Zafar (24a de Oktobro 1775 – 7a de Novembro 1862) estis la lasta Mogola imperiestro. Li estis la dua filo[1] kaj iĝis sukcedanto de sia patro, Akbar la 2-a, post lia morto la 28an de Septembro 1837. Li estis nur laŭnoma imperiestro, ĉar la Mogola Imperio ekzistis nur laŭnome kaj lia aŭtoritato estis limigita nur al la urbo Delhi (Ŝahjahanbad). Post lia implico en la Ribelo de sipajoj de 1857, la Britoj ekzilis lin al Ranguno en la Brit-kontrolita Birmo, post kondamni lin pro konspiraj akuzoj.

La patro de Zafar, nome Akbar la 2-a, estis enprizonigita fare de la Britoj kaj li ne estis la preferata elekto de lia patro kiel lia sukcedanto. Unu el la reĝinoj de Akbar Ŝah, nome Mumtaz Begum, premis lin por ke tiu deklaru ŝian filon, Mirza Jahangir, kiel sia sukcedanto. Tamen, la Orient-Hindia Kompanio ekzilis Jahangir post li atakis iliajn loĝantojn, en la Ruĝa Fortikaĵo,[1] preparante la vojon por ke Zafar aliru al la trono.

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. 1,0 1,1 Husain, S. Mahdi (2006). Bahadur Shah Zafar; And the War of 1857 in Delhi. Aakar Books.