Dua koncilio de Efeso

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo

Tiu artikolo devas esti lingve ligita al la hispana “ Latrocinio de Éfeso “ kaj ne al tiuj aŭtomate entrudiĝantaj. Zecchin Armando.

Vizaĝo de la imperiestro Teodozo la 2-a, (Luvro, Parizo), subtrenanto de Eŭtiko: li estis la iniciatoro de la kunvoko de la dua koncilio de Efeso.

La dua koncilio de Efeso, konata inter la katolikaj kaj ortodoksaj teologoj kiel la latrocinium Ephesibanditaĵo de Efeso, estis eklezia koncilio pri Kristologio kunvokita de la romia Orienta imperiestro Teodozo la 2-a en 449, sub la prezidanta gvido de la episkopo Dioskoro de Alessandrio.[1] Sekve de la kontrastoj naskiĝiantaj dum tiu koncilio kaj de la rezultoj de la sinsekva koncilio de Kalcedonio, la kristanaj eklezioj dividiĝas en «kalcedoniaj» (kiuj subskribis la kalcedoniajn dekretojn (kaj do reĵetis la duan koncilion de Efeso) kaj «antaŭ-kalcedoniaj kiuj rifŭas la kalcedoniajn dekretojn.

La efesa konmcilio[redakti | redakti fonton]

La temo altrudita de la imperiestro al la dua koncilio de Efeso estis ĉu la patriarko Flaviano de Konstantinopolo havis aŭ ne rajton ekskomuniki, dum la antaŭa Koncilio de Konstantinopolo (448) la arkimandriton Eŭtikon pro ties rifuzo rekoni la du naturojn en Kristo.
La koncilio reasertis la doktrinon de la hipostaza rnio kaj la doktrinon laŭ kiu Jesuo estas tute homo kaj tute Dio: krome dekretis ke en Kristo ekzistas unika naturo (miaphysis), tiu de homo dia; plue nuligis la ekskomunikon kontraŭ Eŭtiko kaj eloficigis Flavianon.

La rezultoj de la koncilio, tamen, , estis feroca kontestado flanke de multaj episkopoj de Okcidento kaj Oriento, kiuj denuncis diversajn leĝorompojn de la eklezia koncilia praktiko kaj kontraŭkanonaj atakoj. Tiu koncilio, kiu laŭ la celoj de Teodozo devis esti la koncilio de la repaciĝo, rezultis la koncilio de la dividĝo, precipe pro la fakto ke ĝi kontraŭis la doktrinoj de diversaj ekumenaj koncilioj.
Eŭtiko, arkimandrito de monaĥejo najbare de Konstatinopolo kaj amiko de Dioskoro de Aleksandrio, ĝuis la simpation kaj estinon de Teodozo la 2-a: li kontrauis nestorianismon kaj proponis ke en Kristo ekzistas unika naturo kaj unika persono. Pro tio li estis denuncita kiel herezulo dum la kontantinopola koncilio kaj eloficigita.

Eŭtiko skribis al papo Leono la 1-a kaj al aliaj episkopoj kaj fine sukcesis konvinki Teodoxon la 2-an kunvoki alian sinodon, en Efeso, por la aŭgusto de 449, kiu sub la prezidanteco de Dioskoro de Aleksandrio dekretis ke la tradicia kaj ortodoksa doktrino estas tiu de Eŭtiko, nome miafizitismo, nome ke en Kristo ekzistas unika naturo en unika persono.

Konsekvoj[redakti | redakti fonton]

Kiam en Efeso rezultis dominantaj la mnofizitismaj pozicioj (miafizitismo praktike koncepte similas al monofizitismo), la papo deklaris, en sinodo de la 20-a de septembro de 449, nula kaj senvalida la koncilion, ĝin difinante latrocinium (banditaĵo) en letero adresita al la fratino de la imperiestro Teodozo, [[Elia Pulkeria. Tiu koncilio de Efeso, nerekonata inter la ekumenaj koncilioj, estas indikata kiel bancitaĵo de Efeso en la latina patrologia de Migne. Teodozo la 2-a, tamen, inkluzivigis ĝiajn dekretojn en sia jura kodo.
La situacio ŝanĝiĝis kiam en 450 Teodozo mortis per dumrajdada akcidento kaj Pulkeria edziniĝis al senatano krednicea, la estonta imperiestro Markiano kiu tuj trovis akordon kun papo Leono, kiuj kune kunvokis la Kocilion de Kalcedonio dum kiu (451) estis rekonfesata la antikva kredo kaj kondamnitaj la okazigintoj de la Latrocinium.

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. Davis,SJ|nome=Leo Donald, The First Seven Ecumenical Councils (325-787): Their History and Theology (Theology and Life Series 21)|, 1990, Michael Glazier/Liturgical Press, Collegeville, MN|isbn=978-0-8146-5616-7

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • Andresen, Carl - Denzler, Georg, Dizionario storico del Cristianesimo, ed.italiana Edizioni Paoline, Cinisello Baslamo 1998.
  • Jedin, Hubert, Breve storia dei Concili, ed.italiana Morcelliana, Brescia 1989.
  • Patrologiae cursus completus, Accurante J.-P. Migne, Series Latina, Paris 1841-1864, 54.
  • Mura, G. (ed.italiana a cura di), La teologia dei Padri, Vol.V, Città Nuova, Roma 1987.
  • Olmi, Antonio, Il consenso cristologico tra le chiese calcedonesi e non calcedonesi (1964-1996), Editrice Pontificia Università Gregoriana, Roma 2003.
  • Schwartz, E., Acta Oecomenicorum Conciliorum, E.Schartz - J.Strauss, Berlino 1914.

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]