Flaviano de Konstantinopolo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Flaviano de Konstantinopolo
ĉefepiskopo de Konstantinopoloo
Flaviano de Konstantinopolo, ikono, 19-a jarcento
Flaviano de Konstantinopolo, ikono, 19-a jarcento
Regado 446–449
Antaŭulo Proklos
Sekvanto Anatolios
Persona informo
Naskiĝo
Morto 11-an de aŭgusto 449 (0449-08-11)
en Lidio
Religio kristanismo [#]
Ŝtataneco Bizanca imperio [#]
Profesio
Okupo pastro [#]
Sanktulo, Martiro
Adorita en katolika eklezio, ortodoksa eklezio
Festotago 18-a de februaro katolike
16-a de februaro ortodokse
[#] Fonto: Vikidatumoj
v  d  r
Information icon.svg

Flaviano (greke Φλαβιανός, latine FlavianusPhlabianus, mortis la 11-an de aŭgusto 449) estis ĉefepiskopo de Konstantinopolo inter la jaroj 446 ĝis 449. Li estas honorigata kiel sanktulo de la Ortodoksa Eklezio kaj la Katolika Eklezio.

Flaviano estis la gardisto de la sanktaj vazoj de la granda preĝejo de Konstantinopolo kaj, laŭ la bizanca kristana historiisto Nikeforo Kalisto, vivis sanktecan vivon, kiam li estis elektita ĉefepiskopo de Konstantinopolo.

Dum lia konsekrado, la Roma Imperiestro Teodozio la 2-a restis en Kalcedonio. Lia eŭnuko Χρυσάφιος (Ĥrisafios) provis ĉantaĝi donacon de oro al la Imperiestro, sed kiam li sukcesis, li komencis konspiri kontraŭ la nova ĉefepiskopo de apogante la ĉefabato Eŭtiko en lia kverelo kun Flaviano.

Flaviano prezidis koncilion de kvardek episkopoj en Konstantinopolo ekde la 8-a de novembro 448 por solvi disputon inter la metropolita episkopo de Sardeso kaj du episkopoj de sia provinco. Eŭsebio, episkopo de Δορύλαιον (transliterigite DorilaionDorileon, latine Dorilaeum), prezentis sian akuzon kontraŭ Eŭtiko. Rezulte la sinodo senpostenigis Eŭtikon.

Tamen, kiam Eŭtiko protestis kontraŭ tiu verdikto kaj ricevis la apogon de la patriarko Dioskoro de Aleksandrio, la Imperiestro kunvokis alian koncilion en Efeso. Je ĉi tiu koncilio, kiu kunvenis la 8-an de aŭgusto 449, Eŭtiko kaj Dioskoro perforte atakis la ĉefepiskopon.[1] La konsilio repostenigis Eŭtikon kaj Flaviano mortis mallonge poste, la 11-an de aŭgusto 449, en la urbo Hipaepa (Ύπαιπα aŭ Ύπηπα) en Lidio, Malgranda Azio de la lezoj kiujn li ricevis de tiu atako. Oni entombigis lin kaŝe.

Papo Leono la 1-a, kies senditoj estis ignoritaj en la koncilio, protestis, nomante la koncilion "rabista sinodo", kaj deklaris la decidojn malvalidaj.

Post kiam Teodozio la 2-a mortis en 450, lia fratino Pulcheria revenis al la povo, geedziĝus kun la oficiro Marciano, kiu iĝis Imperiestro. La nova Imperia paro ordonis ke la ostoj de Flaviano estu portataj al Konstantinopolo en maniero kiu, laŭ la vortoj de kronikisto, pli similis "al triumfo .. ol al funebra procesio". La Koncilio de Kalcedonio, kunvokita en 451, kondamnis Eŭtikon kaj deklaris Flavianon martiro.

En la Roma Katolika Eklezio Flaviano estis deklarita sanktulo kaj memorigata ka 18-an de februaro.

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. artikolo anglalingva en la Katolika Enciklopedio de 1913 (en la anglalingva vikifontaro) pri Flaviano