Kūkai

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Kūkai (空海)
Portreto de Kūkai de la epoko de Kamakura (1185 - 1333).
Portreto de Kūkai de la epoko de Kamakura (1185 - 1333).
Persona informo
Naskonomo 佐伯眞魚
Naskiĝo 774
en Zentsūji, provinco Sanuki, Japanio
Morto 835
en Monto Kōya, Japanio
Tombo Okunoin
Lingvoj japana lingvo
Ŝtataneco Japanio
Familio
Patro Saeki no Tagimi
Frat(in)oj Q11583631Q11382909
Parencoj Q11514783
Shinzen
Enchin
Profesio
Profesio vortaristo • lingvisto • poeto • kaligrafo • bikŝuofilozofo
Verkoj Bunkyō Hifuron
Tenrei Banshō Meigi
Q11404837
Sangō Shiiki
Q5295451
Q11613951
Information icon.svg
vdr


Kūkai (空海, 774 - 835) estis Japana bikŝuo, fondinto de la skolo Shingon. Ene de la skolo, li estas konata kiel Kōbō-daishi (弘法大師 la granda majstro de la disvastigado de la darmo?), Odaishi-sama (お大師様 la granda majstro?), la postmorta nomo donita al li jarojn post lia morto de la imperiestro Daigo, aŭ kiel Henjō-kongō (遍照金剛?).

Li estis ankaŭ belskribisto kaj inĝeniero. Legende, li elpensis la skribsistemon kana kaj verkis la poemon Iroha, kiu estis uzita por ordigi kaj instrui la skribsistemon.[1]

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Ryūichi Abe. (2000) The Weaving of Mantra: Kūkai and the Construction of Esoteric Buddhist Discourse. Columbia University Press, p. 3, 113–4, 391–3. ISBN 978-0-231-11287-1.