Monotipio

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo

La monotipio (sola preso) estas speco de artaĵkreado situanta inter pentrado kaj grafiko. La monotipio produktas unusolan presaĵon.

Orienta barbulo fare de Giovanni Benedetto Castiglione
Mitologia sceno fare de Antoine Sallaert

Historio[redakti | redakti fonton]

Estas dubo, kiu inventis la monotipion. La itala artisto Giovanni Benedetto Castiglione estis eble la unua monotipisto. Li komencis produkti monotipojn en la 1640-aj jaroj. Alia kandidato la flandra artisto Antoine Sallaert kreis siajn unuajn monotipojn ĝuste tiutempe. Ambaŭ artistoj uzis la novan teknikon laŭ malsamaj manieroj. Castiglione kreis nigra-grizajn-blankajn bildojn viŝante inkon aŭ oleofarbon sur ebenan metalon aŭ vitron. Sur tio li kreis desegnaĵon per peniko aŭ simila ilo. Se ie oni forviŝas, tie blanko estiĝas. La freŝa bildo estas presebla sur paperon, nature nur en unu ekzemplero.

Sallaert aliflanke dispersis farbon sur ebenan metalon aŭ vitron, poste sur tien li metis 2 foliojn. Li desegnis desegnaĵon sur la plej supran folion per diversaj krajonoj, skribiloj kun malsamaj malmolecoj. La unukolora bildo estas preta. Multkoloraj bildoj ankaŭ povas esti faritaj, se oni dispersas alian farbon kaj oni faras denove la proceduron. Verŝajne Sallaert estis influita per ksilografiaĵoj de la nederlanda gravuristo Hendrik Goltzius.

William Blake evoluigis malsaman teknikon, pentrante sur kartono. Malmultaj aliaj artistoj uzis tiun teknikon ĝis Edgar Degas, kiu ofte faris monotipajn bildojn. En la 20-a jarcento la tekniko iĝis pli populara.

Famaj monotipistoj[redakti | redakti fonton]

Fontoj[redakti | redakti fonton]