Praulo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo

Praulo (el la esperantlingvaj afiksoj pra- kaj -ul-) laŭ esperantlingvaj vortaroj kiel PIVReta Vortaro estas "individuo de kiu oni devenas, precipe tia apartenanta al malproksima generacio"[1]. Iuj kulturoj asignas apartan honoron kaj riverenco al prauloj, ambaŭ vivantoj kaj mortintoj, en kontrasto, iuj kulturoj pli orientitaj je juneca idealo montras malpli da honorigoj al pliaĝuloj. En aliaj, aparte tradicie religiaj, kulturaj kuntekstoj, la forpasintaj prapatroj estas adorataj kiel familiaj protektantoj kaj spiritoj.

Citaĵoj el la klasika esperantlingva literaturo[redakti | redakti fonton]

Citaĵo
« Inter liaj prauloj estis kaj pastroj kaj militistoj.[2] »
Citaĵo
« La „natura“ amo al la loko, kie oni naskiĝis, kie estas entombigitaj la prauloj estas limigita al tre malvasta regiono kaj neniel al tuta lando.[3] »
Citaĵo
« Eble temas pri atavismo, reveno al tiu epoko, kiam la praulo de l' homo ne estis ankoraŭ animalo socia kaj vivis izole en sia kaverno.[4] »

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. baza difino en reta vortaro
  2. Dmitrij Cibulevskij: Ukrainaj kantoj kaj peterburgaj groteskoj (Monato)
  3. Eŭgeno Lanti: Letero pri la kvazaŭaj „Aksiomoj
  4. Anton Ĉeĥov, en traduko de Miloš Lukáš: Enujulo, La Nica Literatura Revuo, 3:1 (1957), paĝoj 26-39