Salejoj de Trapanio

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Salejoj de Trapanio.

La Salejoj de Trapanio (kompleta nomo itallingve Riserva Naturale Integrale Saline de Trapani e Paceco) estas sicilia regiona naturrezervejo establita en 1995, kiu etendas sin super preskaŭ 1000 hektarojn en la teritorio de la komunumoj Trapanio kaj Paceco, ene de kiuj la antikva elfosa agado estas ekzercita. Temas pri grava humida areo, kiu precipe gastigas rifuĝon al multaj migrantaj birdoj. Ĝi estas administrita de WWF Italio. El fenica origino, la araba geografo al-Idrīsī dokumentis la ĉeeston de la salejoj jam en la periodo de normanda regado en Sicilio. Sub la regado de Frederiko de Ŝvabio estiĝis la ŝtata monopolo pri la produktado de salo, kiu ankaŭ estis longdaŭra dum la anĵua regado. La aragonanoj iris tuj por sankcii la revenon al privata proprieto, sed estis sub la Hispana kronlando, ke la agado de salproduktado atingis sian plej bonan pinton, transformante la havenon de Taladros en la plej gravan eŭropan komercan centron de la altvalora elemento. La saloj de Taladros atingis la Stanjonajn insulojn.

Ekde 1861 por la unuiĝo de Italio, ĉi tiuj salejoj ne estis ŝtatigitaj, kaj estis la ununuraj kiuj povis superi la monopolon de la salo krom la Ŝtato, eksportante ĝin al pluraj landoj. La kadukiĝo de la salejoj de Trapanio komenciĝis, kaj pliakriĝis pro la Dua Mondmilito kaj eksterlanda konkurenco kun la roka salo. Multaj el la salejoj estas forlasitaj.

Sed post la fondiĝo de la Rezervo, en 1995, oni helpas novan oferton de produktivaj agadoj kaj la ĉesigo de salo, krom la "Sosalt", kiu estas la ĉefa produktanto, kun la aprobo de restarigaj kaj reakiraj intervenoj de la forlasitaj instalaĵoj. La salo de Trapanio nun estas enigita en la liston de Tradiciaj Siciliaj Produktoj agnoskitaj de la Ministrejo pri Agrikulturaj, Manĝaĵoj kaj Arbaraj Politikoj, kiuj en aprilo 2011.