Bombardado de Placo Majo: Malsamoj inter versioj

Salti al navigilo Salti al serĉilo
sen resumo de redaktoj
(Nova paĝo kun '{{redaktata}} thumb|Kovrilo de la revuo ''Ahora'', de 1964, kie oni reaperigas la tragediajn okazojn de 1955. Dosiero:Bombardeo-Plaza-Mayo-1955..g...')
 
Neniu resumo de redakto
Fine de 1954 la konflikto inter la registaro kaj la [[katolika eklezio]] alportis novan elanon al la puĉistoj, inter kiuj jam estis armeaj oficiroj de altaj tangoj kiaj la generaloj [[Eduardo Lonardi]] kaj [[Pedro Eugenio Aramburu]], kiuj agante paralele kaj kun kelkaj internaj rivalecoj sukcesos dum la [[Liberiga Revolucio (Argentino)|puĉo de la 16a de septembro de 1955]]. Eniris en la konspiro ankaŭ la generalo José León Bengoa, la kolonelo Eduardo Señorans, kaj komence de 1955 eĉ oficiroj de la sixparmeo kiaj Samuel Toranzo Calderón, dum apenaŭ eniris civiluloj, ĉar knvakma multaj partioj sopiris la falon de Perón, estis multaj diferencoj inter ili.
 
En la kunteksto de la konflikto inter la registaro kaj la [[katolika eklezio]], malpermeso fare de tiu por prokrasti la procesion de [[KristokorpoKristokorpa Festo]], kiel tiu ĉi deziris, okazigis kontraŭstaron de katolikoj kaj la [[11-a de junio]] okazis granda manifestacio opozicianta kun 250.000 partoprenantoj. Okazis ankaŭ bataloj inter partianoj de ambaŭ flankoj kaj forpelo el la lando de altaj gravuloj de la Eklezio. En tiu kunteksto oni organizis omaĝon al la argentina flago, kie devis partopreni aviadiloj.
 
==La okazoatako==
Ŝajne admiralo Toranzo Calderón estis malkaŝita kiel konspiranto kaj deziris antaŭigi la komploton. Partoprenus aviadiloj, ĉirkaŭ 700 soldatoj kaj kelkaj grupoj de armitaj civiluloj.<ref>Ruiz Moreno, Isidoro (2013): ''La revolución del 55''. Buenos Aires: Claridad, cuarta edición, 2013. ISBN 978-950-620-336-8, paĝoj 112 kaj 113.</ref> Ĉio akceliĝis kaj la preparo ne estis tiam akurata, krome la veterprognozo ne promesis taugan veteron.
 
==Notoj==
231 146

redaktoj

Navigada menuo