Kim J. Henriksen

Kim J. Henriksen
Persona informo
Naskiĝo	28-an de oktobro 1960 (65-jaraĝa); en Kopenhago
Lingvoj	Esperanto
Ŝtataneco	Reĝlando Danio
Familio
Patrino	Maria Henriksen
Okupo
Okupo	kantisto ; esperantisto
Esperanto
Denaska esperantisto	Jes
	v • d • r

Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Kim

Kim J. HENRIKSEN - Kimo (naskiĝis la 28-an de oktobro 1960 en Kopenhago) estas dana esperantisto. Li estas denaska esperantisto, kaj iĝis legenda personeco de la junulara Esperanto-movado kaj de esperanta rokmuziko en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, ĉefa etoso-kreanto de multaj IJK-oj kaj IS-oj. Li havas filon Villads Bugge Bang, kaj lia patrino Maria Henriksen (1931-2004)^[1] estis ankaŭ esperantista poetino, konsiderante la kreadon de kanzonaj tekstoj de Kim same poezion. Krome la fratino de Kim, Brigitta Maria, denaska esperantisto kiel li, mallonge stariĝis sur la esperantista publika scenejo, kiam ŝi partoprenis la unuajn koncertojn en la nova grupo Esperanto Desperado de ŝia frato meze de la 1990-aj jaroj. Tiam tamen ŝi retirigis el la grupo, kiu faris du studioalbumojn en 2000 kaj 2004, kaj en nova muzikista konsisto koncertis ĝis 2005, kaj ŝi de tiam ne plu publike elpaŝis en esperantlingvaj eventoj.

Muziko

En la 1980-aj jaroj Kim estis ano de la grupo Amplifiki kun Bertilo Wennergren kaj Micke Englund. Li verkis kaj kantis la plej faman kaj popularan kanton de esperanta rokmuziko, 'Sola', en 1982, kiu kvar jarojn "nur" prezentiĝis vive en rokmuzikaj koncertoj, kaj en 1986 publikiĝis en la muzikalbumo Tute ne gravas.

Li ankaŭ ludis en Hungara/Dana Amikec' Fortec' Grupo meze de la 1980-aj jaroj.

Li estis unu el la fondintoj de la muzika grupo Esperanto Desperado en 1996, kiu unue nomiĝis Brokantaĵoj. La nomon Esperanto Desperado li elpensis pro intervjuo kiun li faris kun fama dana kantisto, kiu diris ke ĉar Esperanto malsukcesis li verkis kanton en Desperado. Li estis kantisto kaj akordionisto en tiu grupo.

En aŭtuno 2005 li kunfondis la muzikensemblon Hotel Desperado kun Brian Laustsen, Nis Bramsen kaj Mark Dziwornu el Esperanto Desperado.