Antaŭfigura politiko

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo

Antaŭfigura politiko estas la funkcimanieroj de organizo kaj sociaj rilatoj, kiuj penas respeguli la estontan socion, kiun la grupo alstrebas. Laŭ Carl Boggs, kiu stampis la terminon, la deziro estas enkorpiĝi "ene de la daŭranta politika praktiko de movado…tiuj formoj de sociaj rilatoj, decidado, kulturo kaj homa sperto, kiuj estas la fina celo." [1] Antaŭfigurismo estas la provo realigi prefigura politiko.

Boggs estis skribanta en la 1970-aj jaroj pri revoluciaj movadoj en Rusio, Italio, Hispanio, kaj la Usona Nov-Maldekstro. La koncepton de antaŭfigurado plue aplikis Sheila Rowbotham al la virina movado de la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj[2], de Wini Breines al la Usona SDS;[3] kaj de John L. Hammond al la portugala revolucio.[4]

La politiko de antaŭfigurado malakceptis la centrismon kaj avangardismon de multaj de la grupoj kaj politikaj partioj de la 1960-aj jaroj. Ĝi estas politiko kaj de kreo, kaj de derompiĝo disde hierarkio. Breines skribis: "La termino antaŭfigura politikon…povas esti rekonata en kontraŭinstitucioj, manifestacioj kaj la klopodo esti la enkorpiĝo de personaj kaj kontraŭhierarkiaj valoroj en la politiko. Partoprena demokratio estis centra parto al antaŭfigura politiko.…La kerna problemo de antaŭfigura politiko kreis ampleksajn taskojn, kies plej centra estis krei kaj vivteni en la vivanta praktiko de la movado rilatojn kaj politikajn formojn, kiuj "antaŭfiguris" la deziratan socion kaj estis ties enkorpiĝo."[5]

Anarkiistoj ĉirkaŭ la turno de la dudeka jarcento klare subtenis la principon, ke rimedojn, kiun oni uzas por atingi iun celon devas esti konsekvenca kun tiu celo, kvankam ili ŝajne ne uzis la terminon "antaŭfigurado." Ekzemple, James Guillaume, kamarado de Miĥail Bakunin, skribis, "Kiel oni povus voli egalisma kaj libera socio deveni de aŭtoritata organizo? Estas neebla."[6]

La Industriaj Laboristoj de la Mondo (IWW) kaj diversaj liberecismaj-socialismaj kaj anarkiismaj grupoj priskribas tion kiel "konstrui novan mondon en la ŝelo de la malnova." Se grupo celas forigi klasajn distingojn, antaŭfigura politiko postulas, ke ne estu klasdistingoj ene de tiu grupo, kaj kej la agoj de la grupo ne fortigu la klasismon. La sama principo validas pri hierarkio: se grupo batalas kontraŭ iuj aŭ ĉiuj formoj de hierarkio en la socio, antaŭfigura politiko postulas, ke ĝi kaj ĝiaj anoj kiel eble plej sekvu tiun principon.

La koncepto de antaŭfigurado poste uziĝis pli vaste, speciale en rilato al movadoj por partoprena demokratio.[7] Ĝi precipe aplikiĝis al la kontraŭnuklea movado de la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj en Usono kaj la kontraŭtutmondiĝo movado ĉe la turno de la dudek-unua jarcento.[8]

Perspektivoj pri antaŭfigura politiko[redakti | redakti fonton]

Antropologo David Graeber en Fragmentoj de anarkiisma antropologio priskribis la antaŭfiguran politikon de tiuj ĉe la 1999 Seattle WTO protesto:

Kiam protestantoj en Seatlo skandis "jen kiel demokratio aspektas," ili celis esti prenita laŭvorte. En la plej bona tradicio de rekta ago, ili ne nur alfrontis certan formon de povo, elmontrante liajn mekanismojn kaj provante laŭlitere halti ĝin sur ĝia irejo; ili faris ĝin en maniero kiu pruvis kial tia sociaj rilatoj, sur kiujn ĝi staras estis nenecesa. Tial ĉiuj arogantaj rimarkoj pri la movado esti dominita fare de amaso de stultaj infanoj sen kohera ideologio tute sopiris la markon. La diverseco estis funkcio de la malcentra formo de organizo, kaj tiu organizo estis la movado ideologio. (p. 84)

Ekzemploj de antaŭfiguraj politikaj programoj[redakti | redakti fonton]

  • La tutmonda Bahaa Kredo komunumo strebas realigi modelon de socio disvolvante liajn movadon kaj administradon, kiuj klopodas enkorpigi kelkajn renomajn sociajn principojn. Post sufiĉa evoluo, multaj bahaaj komunumoj de la mondo eble atingos transiran stadion de duobla potenco kun la tradicia antaŭ-ekzistantaj administraj institucioj en siaj respektivaj regionoj.
  • La Black Panther Party en Usono estis respondeca por kreado, kio membroj priskribis kiel travivadoj programoj, inkluzive de la fama Liberaj Matenmanĝo por Infanoj Programo. Tiujn programojn oni dizajnis por disponigi manĝaĵon, edukadon, medicinan atenton kaj veston por individuoj ekstere de tradiciaj kapitalismaj rilatoj, same kiel stato-subtenataj sociaj servoj programoj. Ili enkorpigis, almenaŭ laŭ malgranda skalo, la speco de mem-determinado en la nigra komunumo, al kiu la Panteroj estis laboranta grandskale.
  • La Komunumo Bieno Komisio modelo disponigas metodon de havigado de kooperativa posedata, loĝanto kontrolita permanenta loĝejo, ekster la spekula merkato.
  • En Argentino la okupacio kaj reakiro de fabrikoj fare de laboristoj (kiel Zanon), la organiza de multaj el la senlaboraj laboristoj movadoj, kaj la kreo de popularaj najbaraĵoj asembleoj reflektas la deziron de la partoprenantoj por horizontalismo, kiuj inkludas egalan distribuon de potenco inter homoj, kaj la kreo de novaj sociaj rilatoj surbaze de digno kaj libereco.
  • La okupacio movadoj de 2011 en Egiptio kaj la araba mondo, en Hispanio kaj en Usono, enkorpigis elementojn de antaŭfigurado (eksplicite en la kazo de Occupy Wall Street kaj liajn kromproduktoj en okupoj ĉirkaŭ Usono). Ili antaŭvidis kreadon de publika spaco en la mezo de usonaj urboj por politika dialogo kaj atingis iujn de la atributoj de komunumo en la provizado de libera manĝaĵo, bibliotekoj, medicina zorgo, kaj loko por dormi.[9]

Vidi ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Boggs, Carl. 1977. Marxism, Prefigurative Communism, and the Problem of Workers' Control. Radical America 11 (November), 100; cf. Boggs Jr., Carl. Revolutionary Process, Political Strategy, and the Dilemma of Power. Theory & Society 4,No. 3 (Fall), 359-93.
  2. Rowbotham, Sheila. 1979. The Women's Movement and Organizing for Socialism. In Sheila Rowbotham, Lynne Segal and Hilary Wainwright. Beyond The Fragments: Feminism and the Making of Socialism, 21-155. London: Merlin Press
  3. Breines, Wini. 1980. Community and Organization: The New Left and Michels' "Iron Law." Social Problems 27, No. 4 (April), 419-429; Breines, Wini. 1989. Community and Organization in the New Left, 1962-1968: The Great Refusal. New Brunswick: Rutgers University Press.
  4. Hammond, John L. 1984. Two Models of Socialist Transition in the Portuguese Revolution. Insurgent Sociologist 12 (Winter-Spring), 83-100; Hammond, John L. 1988. Building Popular Power: Workers' and Neighborhood Movements in the Portuguese Revolution. New York: Monthly Review Press.
  5. Breines, Wini. Community and Organization in the New Left, 1962–1968: The Great Refusal, 1989, p. 6.
  6. quoted by Benjamin Franks in The direct action ethic: From 59 upwards. Anarchist Studies 11, No. 1, 22; Cf. Benjamin Franks, 2008. Postanarchism and meta-ethics; Anarchist Studies. 16, No. 2 (Autumn-Winter), 135-53; David Graeber, Direct Action: An Ethnography. Oakland: AK Press, 2009: 206; Eduardo Romanos, Anarchism. In Snow, David A., Donatella Della Porta, Bert Klandermans, and Doug McAdam (eds), The Blackwell Encyclopedia of Social and Political Movements. Oxford: Blackwell: 2013.
  7. John L. Hammond, Social Movements and Struggles for Socialism. In Taking Socialism Seriously, edited by Anatole Anton and Richard Schmidt, 213-47. Lanham: Lexington Books, 2012. Francesca Polletta, Freedom is an Endless Meeting: Democracy in American Social Movements. Chicago: University of Chicago Press, 2002; Marina Sitrin, ed., Horizontalism: Voices of Popular Power in Argentina. Oakland: AK Press, 2006.
  8. Andrew Cornell, Anarchism and the Movement for a New Society: Direct Action and Prefigurative Community in the 1970s and 80s. Institute for Anarchist Studies, 2009 http://www.anarchiststudies.org/node/292Barbara Epstein, The Politics of Prefigurative Community: the Non-violent Direct Action Movement. Pp. 63-92 in Reshaping the US Left: Popular Struggles in the 1980s. Edited by Mike Davis and Michael Sprinker. London: Verso, 1988l Jeffrey S. Juris, Anarchism, or the cultural logic of networking. In Contemporary Anarchist Studies: an Introductory Anthology of Anarchy in the Academy, edited by Randall Amster et al., 213-223. New York: Routledge, 2009.
  9. Andy Cornell, Consensus: What It Is, What It Is Not, Where It Came From, and Where It Must Go. In We Are Many: Reflections on Movement Strategy from Occupation to Liberation, edited by Kate Khatib et al., 163-73. Oakland: AK Press, 2012; John L. Hammond,. The significance of space in Occupy Wall Street. Interface 5, No. 2 (November 2013), 499-524; Luis Moreno-Caballud and Marina Sitrin, Occupy Wall Street, Beyond Encampments. yesmagazine.org, November 21, 2011.

Temaj libroj[redakti | redakti fonton]