Saltu al enhavo

Franz von Stuck

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Franz von Stuck
Memportreto
Memportreto
Persona informo
Franz von Stuck
Naskonomo Franz Ritter von Stuck
Naskiĝo 23-an de februaro 1863 (1863-02-23)
en Tettenweis
Morto 30-an de aŭgusto 1928 (1928-08-30) (65-jaraĝa)
en Munkeno
Tombo Tombejo Waldfriedhof en Munkeno Redakti la valoron en Wikidata vd
Lingvoj germana vd
Ŝtataneco Germanio
Reĝlando Bavario Redakti la valoron en Wikidata vd
Alma mater Akademio de Belartoj Munkeno Redakti la valoron en Wikidata vd
Subskribo Franz von Stuck
Memorigilo Franz von Stuck
Familio
Edz(in)o Mary von Stuck (en) Traduki Redakti la valoron en Wikidata vd
Infanoj Mary Stuck (en) Traduki Redakti la valoron en Wikidata vd
Parencoj Otto Erich Lindpaintner (en) Traduki (vicfilo) Redakti la valoron en Wikidata vd
Profesio
Okupo skulptisto grafikartisto ekslibristo ilustristo dezajnisto instruisto universitata instruisto arkitekto pentristo desegnisto Redakti la valoron en Wikidata vd
Laborkampo erotika arto vd
Aktiva en Munkeno vd
Aktiva dum 1877–1921 vd
Verkado
Verkoj Salome 
La Peko 
Wilde Jagd vd
vd Fonto: Vikidatumoj
vdr

Franz von Stuck (23a de Februaro 1863, Tettenweis, Bavario - 30a de Aŭgusto 1928) estis germana pentristo, skulptisto, gravuristo kaj arkitekto kiu elstaris en stiloj de Simbolismo kaj Art Nouveau.

La peko, 1893.

Li karieris en Munkeno kie en 1892 kunfondis la secesion de Munkeno, kaj kie li ankaŭ faris sian unuan skulptaĵon, nome "Atleto". Venontjare li sukcesis kaj ĉe kritikistoj kaj ĉe publiko per tiu kiu estas konsiderata nuntempe lia plej fama verko: nome "La peko". Li ricevis diversajn medalojn kaj honorojn. Postaj gravuloj estis liaj studentoj, kiel Paul Klee, Hans Purrmann, Wassily Kandinsky, Josef Albers kaj aliaj.

Stuck baziĝis ĉefe sur la mitologio kaj la alegorio, inspirita de Arnold Böcklin. Figuroj grandformataj dominas en lia verkaro, kiel ĉe lia Lucifero. La alloga enhavo de liaj virinaj nudaĵoj –en la rolo de femme fatale– estas ekzemplo de la Simbolismo de populara altiro. Spite la erotisman etoson kun abundo de kaj inaj kaj viraj nudaĵoj en multaj el liaj verkoj, tiuj estis bone ricevitaj, spite la rigidan moralemon de la epoko.

Elektitaj disĉiploj

[redakti | redakti fonton]

Bibliografio

[redakti | redakti fonton]