Giuseppe Saragat

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Giuseppe Saragat
Membro de la Itala Ĉambro de Deputitoj
Ritratto Ufficiale di Giuseppe Saragat.jpg
Persona informo
Giuseppe Saragat
Naskonomo Giuseppe Saragat
Naskiĝo 19-an de septembro 1898 (1898-09-19)
en Torino
Morto 11-an de junio 1988 (1988-06-11) (89-jara)
en Romo
Tombo Campo Verano [#]
Lingvoj itala [#]
Ŝtataneco ItalioReĝlando Italio [#]
Alma mater Universitato de Torino [#]
Partio Partio Socialista Demokratia Itala [#]
Subskribo Giuseppe Saragat
Familio
Edz(in)o Giuseppina Bollani [#]
Infanoj Ernestina Saragat [#]
Profesio
Okupo politikistodiplomato [#]
Aktiva en Romo [#]
[#] Fonto: Vikidatumoj
Wikidata-logo.svg
Information icon.svg
vdr

Giuseppe SARAGAT (naskiĝinta en la 12-a de septembro 1889 en Torino, mortinta en la 11-a de junio 1988 en Romo) estis itala politikisto, prezidanto de la Respubliko Italio de 1964-71 kaj kunfondanto de la socialdemokratia partio PSDI.

La itala socialdemokrato.

Vivo[redakti | redakti fonton]

En sia naskiĝurbo li studis ekonomikon kaj aliĝis frue al la socialdemokratia partio PSI. Kiel unu el la ĉefoj de tiu partio li vivis, post la potencakiro de la faŝistoj en ekzilo (de 1926-43). Post la liberigo de Italujo li ekministris en 1944 sen ekzakte difinitaj taskoj sub la ĉefministro Ivanoe Bonomi. En 1945 li iĝis ambasadoro en Parizo kaj en 1946 prezidento de la Konstitucianta Asembleo de la Itala Respubliko. En 1947 li estis la plej eminenta batalanto kontraŭ alstrebita kunfando de PSI kun la komunistoj kaj antaŭenpuŝis la fondon de la Partido Socialista Democratico Italiano (PSDI) en 1951.

De 1951-54 kaj de 1957-64 (kaj denove en 1976) li estis partiestro. En la registaro de Alcide De Gasperi li estis de 1947-50 vicĉefministro kaj iĝis membro de la Ĉambro de la deputitoj en 1948. Ankaŭ dum la sekvintaj jaroj li havis diversajn postenojn kabinetajn. De 1954-57 li denove estis vicĉefministro kaj en 1959/60 kaj 1963/64 ministro pri eksteraj aferoj.

En 1964 li transprenis de Antonio Segni la oficon de prezidanto de la Respubliko.

Libroj[redakti | redakti fonton]

  • U. Indrio, La presidenza Saragat: cronaca politica di un settennio 1965-1971, Milano, Mondadori, 1971.
  • V. Statera, Saragat: il coraggio delle idee, Roma, Ital, 1984.
  • N. Dell'Erba, Democrazia e socialismo in Giuseppe Saragat, in "Tempo Presente", Roma, dicembre 1985, n. 60, pp. 39–45.
  • V. Cirillo, Giuseppe Saragat tra resistenza e centrosinistra, in R. Bonuglia (a cura di), "Economia e politica da Camaldoli a Saragat (1941-1971)", Roma, Nuova Cultura, 2007.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]