Marĉo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Morasko leg.jpg

Marĉo ekestas, se en malsekaj terenoj akumuliĝas plantorestoj, kiuj pro manko de oksigeno malkomponiĝas (disputras) nur nekomplete. Marĉo konsistas el diversaj torf-tavoloj.

Oni diferencigas du specojn. Ekzistas

  • marĉoj, kiujn enfluas grunda akvo (ili formiĝis ekzemple en iamaj lagoj) kaj
  • marĉoj sen ligo al grunda akvo, akvumitaj nur per pluvakvo.

Kelkaj gravaj marĉoj en la mondo[redakti | redakti fonton]

Afriko[redakti | redakti fonton]

Marŝoj de Bangveulu dum la seka sezono

Lago Bangveulu en Zambio estas tre grava sistemo, enhavanta lagon, marŝojn, sezonajn marsojn kaj inundebenaĵojn. La marŝoj povas atingi la longon de 120 km.

Sudd estas miksaĵo de marĉoj, riveroj kaj herbejoj, kiuj kune iĝas ega marĉo (ĉirkaŭ 130mil km²) dum la pluva sezono.

Sudameriko[redakti | redakti fonton]

Pantanalo en Brazilo ("marĉaro" laŭnome) estas granda regiono (ĉirkaŭ 200mil km²) enhavanta plurajn marŝojn sed ankaŭ herbejojn, inunditajn herbejojn ktp.

Proverbo[redakti | redakti fonton]

Ekzistas pluraj proverboj pri marĉo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili[1]:

  • Citaĵo
     Kie ajn rano iras, ĝi ĉiam marĉon sopiras. 
  • Citaĵo
     Li pasis akvon kaj fajron kaj marĉojn kaj marojn. 
  • Citaĵo
     Rano eĉ en palaco sopiras pri marĉo 

Bildaro[redakti | redakti fonton]


Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Lernu