Mario Perniola

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo


Mario Perniola (Asti, majo 20, 1941) estas filozofo, eseisto kaj verkisto itala.

Li estas ankaŭ teoriisto de nuntempa arto. Instruisto de estetiko en la universitato "Tor Vergata" en Romo, li direktas la Centron por la Studo kaj Dokumentado "Lingvo kaj Penso" en la sama universitato, kaj la revuon de kulturaj studoj kaj estetiko Agalma.

Biografio[redakti | redakti fonton]

Li lernis filozofion sub la gvido de Luigi Pareyson ĉe la Universitato de Torino, kie li renkontis Gianni Vattimo kaj Umberto Eco. De 1966 ĝis 1969 li estis en proksima kontakto kun la avangarda movado "Situationist International", fondita de franco Guy Debord kun kiu subtenis longan rilaton de amikeco kaj teoria komparo [1]. En 1968 li translokiĝis al Romo. Profesoro pri estetiko en la Universitato de Salerno de 1970 ĝis 1983 kaj poste ĉe la Universitato de Romo "Tor Vergata" [2]. Li estis alvojaĝanta profesoro en multaj eksterlandaj universitatoj kaj esplorcentroj en Francio, Danio, Brazilo, Kanado, Japanio, Usono kaj Aŭstralio. Liaj verkoj estis tradukitaj en multajn lingvojn, inkluzive de orienta. Li estis fondinto kaj direktoro de agar-agar (1971-1973), esprimo garde post- situationist. Li ankaŭ direktis Clinamen (1988-1992), Estetikaj novaĵo (1988-1995) kaj, lastatempe, ĝi koncipis la projekton Agalma. Ĵurnalo de kulturaj studoj kaj estetiko kiuj ekeldoniĝis en 2000 [3].

Penso[redakti | redakti fonton]

Filozofio de literaturo[redakti | redakti fonton]

La unua esploro intereso Perniola estis la filozofio de literaturo. Li komencis kun eseo sur Samuel Beckett, eldonita en la revuo Prifriponu tiu 4 (1961 n.9-10) [4], direktita de Nicola Chiaromonte kaj Ignazio Silone. Poste li eldonis la libron "La metafiction" (1966), en kiu studis la fenomenon de memo en multaj verkistoj de la dudeka jarcento (ekz Henry James, Joseph Conrad, André Gide, Henry Miller kaj aliaj). La libro estis multe laŭdata de la Nobel-Premio, la poeto Eugenio Montale [5] kaj levis polemikon en kiuj intervenis Walter Pedullà [6], Lamberto Pignotti [7], Angelo Sabatini [8], Peter Cimatti [9], Marina Mizzau [ 10] kaj multaj aliaj. La metaletteratura daŭrigis esti en la sekvaj jaroj temon de intereso kaj studo fare Perniola [11]. Al la sama periodo apartenas la asistencia de Alberto Moravia, Enzo Siciliano, Pier Paolo Pasolini, kiu tamen verkis kelkajn versojn kontraŭ Perniola [12]. Li kunlaboris en la literatura revuo "New Topic".

Kontraŭkulturo[redakti | redakti fonton]

Komencante de 1966 Perniola estas atestanto kaj partoprenanto de la unuaj demonstracioj de la studentaj protestoj en Eŭropo. Li prenis al la Konferenco "Surréalisme" (Centro Culturel Internacia de Cerisy-la-Salle, 10 al 18 julio 1966) [13], direktita de franca filozofo Ferdinand Alquié. René Loureau kaj aliaj intervenu kontestate kun dokumento kiu kritikas la Superrealismo. Ĝi proponas la unua radikala studenta protesto ĉe la Universitato de Strasburgo (novembro-decembro 1966) en kiu estas skribitaj la broŝuro de mizero medio studento [14]. Poste renkontas la Situationist, li skribas la rakonton en La situacionistas (1972, reeldonita fare Castelvecchi en 2005 [15]). La ĉefa laboro de ĉi tiu fazo de lia penso estas la arta fremdiĝo (1971), kiu studas la rilaton inter arto kaj ekonomio en antikva Grekio kaj la Renesanco, identigante la originoj de fremdiĝo en tiuj momentoj de creatividad kiu karakterizas la kompanio burĝa kaj kapitalisma. La filozofio de Karl Marx unuflanke, kaj la praktiko de la arta avangardo (Dadaismo, Superrealismo kaj rusa Constructivismo) establita surbaze de neplenumo de koncerna stato. Kvankam tiu libro okazigis diskutadon en kiu intervenis Jozef Bonura [16], Franco Berardi [17], Mario Costa [18], Vittorio Saltini [19], kaj aliaj. Grandaj kaj tre argumentis la enkonduko de Pierre Sansot la franca eldono de la libro (Naskas, 1977) [20]. De 1975 ĝis 1977 Perniola kontribuis al la revuo "La Herbo mi" direktita de la psikanalizisto Elvio Fachinelli. Fermas ĉi fazo la volumo Bataille kaj negativa (1977), en kiu la negativa estas konsiderata la motoro de historio kaj literaturo.

Poststrukturismo[redakti | redakti fonton]

Kun la libro "La socio de simulacra" (1980), kiu enhavas eseojn skribitajn en la du antaŭaj jaroj, ĝi komencas alian fazon de la penso de Perniola, kiuj uzas la terminon "simulanton" iusence tre malsama de tiu de Jean Baudrillard, al kiu oni ĝenerale proksimiĝis. Ripetante Friedrich Nietzsche kaj Pierre Klossowski, kun kiu subtenas rilaton de intelekta afineco ke transformos en amikeco, Perniola signifas la statuo kiel kiu iras preter la vera kaj la malvera, kaj do ĝi estas pli proksima al la ludo, ĉiuj arto kaj kulturo, kion la metafiziko, etiko kaj politikaj ideologioj: ĝi implikas "de mimetismo kiu implikas la malkovro de la malfirmeco de vivo kaj la pendado de individua subjektiveco." [21]. Tial li estas nenecesa kaj eĉ polemikon kontraŭ postmodernismo, speciale en uzante tiu vorto portas en Italio, kiel sinonimo mensogo kaj trompo. Provo de tio estas la diskutado kiu kontraŭstaras Gianni Vattimo kaj lia nihilista teorio de "malforta penso" [22]. En 1982 li eldonis la libron "Post Heidegger. Filozofio kaj organizo kulturo", en kiu ludas teoria diskurso tra kategorioj derivita de la penso de Martin Heidegger pri la filozofio kaj Antonio Gramsci pri la organizo de kulturo. Kun "trafikoj. Kiel vi iros per la sama" (1985), ĝi alportas en fokuson la demando kiel ĝi povas esti opiniita de novigo: la koncepto de trafiko jam desegnita de Karl Marx kiel transiro, de Friedrich Nietzsche kiel venkanta , de Sigmund Freud kiel traduko, de Martin Heidegger kiel Verwindung. La kulmino de ĉi tiu afero estas la rita sen mito. Perniola studas liaj demonstracioj kun referenco al la civilizacio de antikva Romo, sed konsideras ke la koncepto estas tre grava por kompreni la moderna mondo, eĉ en lia erotika-seksa. Tiuj teorioj estis diskutita de Hayden White [23] Michael Perriera [24], Carlo Sini [25], Maurizio Ferraris [26], Roberto Esposito [27], Giovanna Borradori [28] kaj aliaj.

Posthumanismo[redakti | redakti fonton]

Ekde 1990 Perniola malfermas sian esploradon en novaj kampoj de scio. En Del aŭdi (1991), li studis nova maniero de sento kiu havas malmulta kiu vidi kun tiuj studis estetikon de la deksepa ĝis la dudeka jarcento; tial enkondukas la terminon de sensologia analoge ideologio. Neniu pli ideoj por influi la vivmanieron de la popolo, sed senpersona emocia universo, karakterizita per anonima sperto, kie ĉiu sperto venas kiel iu jam aŭdis. La sola alternativo ŝajnas superi al la klasika mondo kaj precipe al antikva Grekio. La seksallogo de la volumeno (1994), ĝi konektas filozofio kun sekseco. La nuntempa sentemon transformis la rilatoj inter aĵoj kaj homoj. La seksa sperto iras preter la seksa akto kaj pedeloj en nova percepto de la korpo. Sekseco estas anstataŭigita per organika sekseco neorganikaj, neŭtrala kaj indiferenta al la artefarita beleco, aĝo kaj formo. La laboro de Perniola esploras la rolon de eros, deziro kaj sekseco en kunteksto profunde influita de teknologio kaj cyberpunk. Perniola kombinas striktan interpreton de la filozofia tradicio kun detala ekzameno de seksa perverseco. La Arto kaj lia ombro (2000) estas radikala kritiko de artaj institucioj, kiuj estas superregataj de komercaj interesoj: kontraŭ la varigado de arto altiĝis la protesto de anti-arto, kiu, tamen, ne sukcesas rekoni la kompleksa karaktero kaj enigma arta sperto kaj anstataŭigas ĝin per ludajn komunikado kaj efemera. En la libro estas la temo de interkonsiliĝo artistoj (Andy Warhol, Joseph Kosuth), produktoroj (Wim Wenders, Derek Jarman), produktoroj (Guy Debord), psikanalizistoj (Nicolas Abraham Maria Torok). Eĉ tiun parton de la penso de Perniola estis polemika: ĉeestis inter aliaj Tiziano Scarpa [29], Franco Cecla [30]. Ĝi ankaŭ estis la temo de kelkaj disertaĵo [31].

Estetiko[redakti | redakti fonton]

Signifa parto de la laboro de Perniola por estetiko kaj la historio de estetiko. En 1990 publika Enigmoj. La tempo en la egipta socio kaj en arto, kiu substrekas la enigma arto kaj revaloriza la simbolaj arto kaj ornamaj. Perniola, inspirita Hegel, argumentas ke nia socio spertas "tempo egipta", karakterizita per reification de la homo kaj humanization de teknologio. Tiu parolado enprofundiĝas en abomeno (1998), en kiu ili estas prenitaj en konsideron diversaj formoj de alternativa kulturo nuntempa, tutan riconducinili kategorio de abomeno. Del en Katolika pensis. La kultura formo de universala religio (2001) centras lian atenton en la estetika kaj kultura dimensio de tiu religio, kiu eblas vere universala nur se vi lasos flanken dogmo kaj moralismo. Historiographical verkoj estas du: Nuntempaj Estetiko. Ampleksa superrigardon (2011), kiu identigante ses kategorioj (vivon, formo, kono, ago, sento kaj kulturo, elmontras la teoriojn de la ĉefaj pensuloj de la dudeka jarcento ne nur okcidenta, sed ankaŭ ekster Eŭropo. La alia verko estas anstataŭe ekskluzive centrita sur estetiko itala kaj ĝi rajtas Strategioj por beleco. Kvardek jaroj de itala estetiko (1968-2008) (2009): En ĉi tiu studo la poziciojn de la ĉefaj italaj estetika estas studita en ilia rilato al la historia heredaĵo kaj itala la socia, politika kaj antropologiaj de tiu kvardek-jara periodo. Entute Perniola pensas ke la scio kaj estetika kulturo devus daŭrigi teni fiero de loko en la Okcidenta, defiante la aroganteco de la politika establo, la vulgareco de la amaskomunikiloj kaj la senhonteco plutocratic. En tiuj verkoj skribis Dorfles [32], Franco Ferrarotti [33], Sergio Givone [34] Paolo Mieli [35] kaj aliaj.

Filozofio des amaskomunikiloj[redakti | redakti fonton]

La atento al la rimedoj de amaskommunikado estis la temo de intereso de Perniola ekde 1968 [36]. En Kontraŭ la komunikado (2004) analizas liaj mekanismoj kaj dinamikoj malantaŭ ilia uzo, substrekante la degenera. Traŭmato en Mirakloj kaj komunikado (2009) la problemo estas kontaktita de historia vidpunkto, identigante la kvar-okazaĵo matrico de tutmonda naturo, kiuj markis la lastaj jardekoj de la dudeka jarcento kaj la alveno de la nova jarmilo. Tio estas la studenta insurekcio en 1968, la irana revolucio de 1979, la falo de la Berlina Muro en 1989 kaj la atako sur la Ĝemelturoj en Novjorko la 11an de septembro 2001. Ĉiu el tiuj eventoj okazis sub la duobla aspekto, depende de via vidpunkto, kaj la miraklo de la traŭmato, ĉar neatendita. Ili malklarigis la diferenco inter reala kaj neebla. Ekde la nova jarmilo ni eniris en la eraon de arbitra taksoj [37]. De tiuj libroj estis partoprenita inter aliaj Aldo Grasso [38] kaj Alfonso Berardinelli [39].

Fikcio[redakti | redakti fonton]

Perniola estas aŭtoro de la romano Tiresias (1968), inspirita de la greka mito de la sorcxiston Tiresias, kiuj estis transformitaj el viron, virinon.

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • Il metaromanzo, Milano, Silva, 1966.
  • Tiresia, Milano, Silva, 1968.
  • L'alienazione artistica, Milano, Mursia, 1971.
  • Bataille e il negativo, Milano, Feltrinelli, 1977. Nuova edizione, Philosophia sexualis. Scritti su Georges Bataille, Verona, Ombre Corte, 1998. ISBN 88-87009-08-2.
  • La società dei simulacri, Bologna, Cappelli, 1980. Nuova edizione, Milano, Mimesis, 2011, ISBN 978-88-5750-496-4
  • Dopo Heidegger. Filosofia e organizzazione della cultura, Milano, Feltrinelli, 1982.
  • Transiti. Come si va dallo stesso allo stesso, Bologna, Cappelli, 1985, introduzione alla 2ª edizione a cura dell'autore, 1989.
  • Presa diretta. Estetica e politica, Venezia, Cluva, 1986. ISBN 88-85067-25-5.
  • Enigmi. Il momento egizio nella società e nell'arte, Genova, Costa & Nolan, 1990. ISBN 88-7648-109-5.
  • Del sentire, Torino, Einaudi, 1991, 2002. ISBN 88-06-16254-3.
  • Il sex appeal dell'inorganico, Torino, Einaudi 1994, ISBN 88-06-16996-3
  • L'estetica del Novecento, Bologna, Il Mulino, 1997. ISBN 88-15-06028-6.
  • Disgusti. Nuove tendenze estetiche, Milano, Costa & Nolan, 1999. ISBN 88-7648-321-7.
  • I situazionisti, Roma, Castelvecchi, 1998, 2005. ISBN 88-7615-068-4.
  • L'arte e la sua ombra, Torino, Einaudi, 2000, 2004. ISBN 88-06-14737-4.
  • Del sentire cattolico. La forma culturale di una religione universale, Bologna, Il Mulino, 2001. ISBN 88-15-08205-0...
  • Contro la comunicazione, Torino, Einaudi, 2004. ISBN 88-06-16820-7.
  • Miracoli e traumi della comunicazione, Torino, Einaudi, 2009. ISBN 978-88-06-18826-9
  • "Strategie del bello. Quarant'anni di estetica italiana (1968-2008)", Agalma, n. 18, numero monografico a tiratura limitata. ISBN 978-88-8483-980-0 ISSN 1723-0284
  • Estetica contemporanea. Una visione globale, Bologna, 2011. ISBN 978-88-15-14938-1
  • Berlusconi o il '68 realizzato, Milano, Mimesis, 2011. ISBN 978-88-5750-748-4
  • Presa diretta. Estetica e politica, Nuova edizione, Milano, Mimesis, 2012. ISBN 978-88-5751-191-7
  • Da Berlusconi a Monti. Disaccordi imperfetti, Milano, Mimesis, 2013. ISBN 978-88-5751-239-8.
  • L'arte espansa, Torino, Einaudi, 2015. ISBN 9788806226510.
  • Del terrorismo come una delle belle arti, Milano, Mimesis, 2016, ISBN 978-88-575-3220-2.
  • Estetica italiana contemporanea, Milano, Bompiani, 2017, ISBN 978-88-452-8404-5.

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. ^ Guy Debord's letters
  2. ^ Università degli Studi di Roma "Tor Vergata"
  3. ^ Agalma, rivista di studi culturali e di estetica | HOME
  4. ^ File:Tempo presente.JPG
  5. ^ Eugenio Montale, Entra in scena il metaromanzo, in "Il Corriere della Sera", 9 ottobre 1966
  6. ^ Walter Pedullà, Nuovi mistici della letteratura, in "L'Avanti", 29 settembre 1966.
  7. ^ Lamberto Pignotti, Il metaromanzo, in "La Nazione", 7 novembre 1966.
  8. ^ Angelo Sabatini, Filosofia e letteratura nel metaromanzo, in "La Voce Repubblicana", 17 ottobre 1966 e Il metaromanzo e il paradosso della narrativa, in "Il Cannocchiale", n. 4-6, 1966.
  9. ^ Pietro Cimatti, L’apoteosi romantica della poesia, in "la Fiera Letteraria, 1º dicembre 1966.
  10. ^ Marina Mizzau, Il metaromanzo, in "Il Verri", febbraio 1968.
  11. ^ Mario Perniola, Raccontare fatti o mostrare eventi in Presa diretta, Venezia 1986; Teoria della storietta, in "La filosofia spontanea" di Tommaso Landolfi (a cura di Cristina Terrile), Firenze, 2010.
  12. ^ Pier Paolo Pasolini, Οὖτις. Trattamento, in "Nuovi Argomenti", n, 27, 1972, maggio-giugno, pp. 146-9.
  13. ^ Actes du Colloque "Le Surréalisme", Paris, Editions Mouton, 1966.
  14. ^ DELLA MISERIA DELL’AMBIENTE STUDENTESCO (1966) | Facebook
  15. ^ I situazionisti: il movimento che ha profetizzato la societa dello spettacolo - Mario Perniola - Google Libri
  16. ^ Giuseppe Bonura, La pratica della poesia può cambiare la vita, in "L'Avvenire", 10 ottobre 1971.
  17. ^ Franco Berardi, "Prassi e scrittura", in AA. VV., Cultura, lavoro intellettuale e lotta di classe, Napoli, Guida, 1973, p. 135 e sgg.: Scrittura e movimento, Padova Marsilio, 1974, p. 39 e sgg.
  18. ^ Mario Costa, I situazionisti, in "NAC", maggio 1973.
  19. ^ Vittorio Saltini, Un operaio che si chiama Shakespeare, in "l'Espresso", 11 luglio 1971.
  20. ^ Pierre Sansot, Préface a L'alienation artistique, Parigi, 10/18, U.G.E., 1977, pp. 7-19.
  21. ^ Agalma, 2011, n. 20-21, p. 9.
  22. ^ Mario Perniola, Lettera a Gianni Vattimo sul "pensiero debole", Aut-Aut" (n. 201, giugno-luglio 1984).
  23. ^ Hayden White, The Italian Difference and the Politics of Culture, in "Graduate Faculty Philosophy Journal", New School for Social Research, New York, 1984, n. 1, pp. 117 e sgg.
  24. ^ Michele Perriera, Critica dell'immaginazione pura, in "L'ora", 10 novembre 1978.
  25. ^ Carlo Sini, La società dei simulacri, in "Corriere della Sera", 21 settembre 1980.
  26. ^ Maurizio Ferraris, Perniola in situazione, in "Alfabeta", giugno 1986.
  27. ^ Roberto Esposito, Tra le rovine, in "Alfabeta",1983, n. 46.
  28. ^ Giovanna Borradori, Strategies of the Italian Thought, Introduction to "Recoding Metaphysics", Evanston, Northwestern University Press, 1988, pp. 1-27.
  29. ^ Tiziano Scarpa, Cyberpunk e vecchi merletti (miei), in "Linea d'Ombra", marzo 1995.
  30. ^ Franco La Cecla, Recensione a "Il sex appeal dell'inorganico", in "Interni", gennaio-febbraio 1995.
  31. ^ Alessandro Denti, Politeismo teatrico del simulacro, Università di Roma "La Sapienza", Facoltà di Lettere e Filosofia, a.a. 1994-5; Dario Galvagno, Il tema dell'esteriorità in Mario Perniola, Università degli Studi di Torino, Facoltà di Lettere e Filosofia. a.a. 1996-7, Gry Solbraa, Fra det samme til det samme. En studie i Mario Perniola rituelle og estetiske tenkning, Universitetet i Oslo, Filosofisk Institut, Host 1999; Barbara Verzini, Mutazioni simboliche: dal corpo subito al corpo inorganico: Donna Haraway, Orlan, Mario Perniola, Università di Verona. Facoltà di Lettere e Filosofia a.a.1999-2000; Simona Cannì, Comunicazione ed estetica in Mario Perniola, Tesi, Università di Catania, Facoltà di Lettere e Filosofia, 2009; Sebastiano Pirotta, L'informe cinematografico, Università degli studi di Torino, Facoltà di Lettere e Filosofia, 2012.
  32. ^ Gillo Dorfles, Povero spettatore nel labirinto dei videotranelli, in "Corriere della Sera", 18 gennaio 1991; Che gusto il disgusto. Così trionfa il kitsch, in "Corriere della Sera" 27 dicembre 1998; Estetica. Alla ricerca del gusto perduto, in "Corriere della Sera", 30 settembre 2000.
  33. ^ Franco Ferrarotti, Mass media e società di massa, Roma-Bari, Laterza, 1992, pp. 63-78.
  34. ^ Sergio Givone, Tempi duri per il brutto, in "Panorama", 7 luglio 1991; Il mio Regno è di questo mondo, in "L'unità" 18 luglio 2001.
  35. ^ Paolo Mieli, Cattolici senza Gesù, in "La Stampa", 1º luglio 2001.
  36. ^ Mario Perniola, L'ideologia della totalità di Marshall McLuhan, in "Nuovi argomenti", 1968, n. 9.
  37. ^ H. Masum- Y.-C. Zhang, Manifesto for Reputation Society, Volume 9, Number 7 - 5 July 2004
  38. ^ Aldo Grasso, Fragile è l'estetica dei nuovi media, in "Corriere della sera", 7 aprile 2004.
  39. ^ Alfonso Berardinelli, Così il demone della comunicazione sta uccidendo la vera conoscenza, in "L’Avvenire", 11.7.2009 e Storia e comunicazione: le sfide della modernità, in "Il Foglio", 19 settembre 2009.