Nudeco

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo

Nudeco signifas senvestecon de homoj kaj senharecon de bestoj, kaj specife ĉe homoj kiam sia iliaj genitaloj estas videblaj. Ĉe homo tiu stato estas en multaj kulturoj konsiderata ofenda, ĉar la seksorganoj tiel estas malkaŝitaj kaj videblaj de ĉiu. Porti malpli da vestaĵoj ol kutime en aparta kulturo aŭ situacio nomiĝas parta nudeco. Male laŭ Nudismo nudeco estas konsiderita natura kaj pli sana ol la nun vaste uzitaj vestoj.

Homoj kutime nudas banante, ŝanĝante vestojn kaj amorante, kaj kelkfoje dormante, naĝante, sunumante kaj pli.

Kelkaj historiaj referencoj[redakti | redakti fonton]

En la Biblio la nudeco de Adamo kaj Eva estis simbolo de nescio kaj senkulpeco. Post kiam ili manĝis de la malpermesita frukto, ili konsciiĝis pri siaj nudeco kaj ekhontis.

En la greka antikva kulturo la nudeco estis natura afero dum sportaj konkursoj, ofte prezentitaj sur vazoj. Sed tiu sinteno daŭre ŝanĝiĝis al tuta kovro de la korpo en la mezepoko. La nudeco aperis en la mezepoko ekz. en publikaj turkaj banejoj, kie la viroj kaj virinoj aparte banis.

La nudeco aperis pli poste sur pentraĵoj, fotoj. Homoj en la 20-a jarcento formis apartan areon por sunumi tie somere sen vestoj (nudismo).

Hadaka Matsuri kaj ĝia originoj[redakti | redakti fonton]

Ĉiujare, en la ŝintoa sanktejo en la urbo Okajama en Japanio, okazas la nuda festivalo, "Hadaka matsuri" , ĉeestata de miloj da viroj, kiuj portas nur ŝtofon kovrantan la lumbon, ia tradicia zontuko. La evento inkluzivas procesion, en kiu la partoprenantoj portas moveblan templon, kiu tiam estas transdonita al la ŝintoismaj pastroj, kiuj metas ĝin antaŭ la "Kami" - la japana nomo por la dioj en la ŝintoisma religio. La ceremonio ankaŭ havas purigan aspekton - la viroj kuras por trempi en malvarma akvo kaj plaŭdi akvon unu sur la alian. La kulmino de la evento okazas vespere: ĉiuj amasiĝas en la templo, kaj la ŝintoisma pastro ĵetas kelkajn bastonojn en la homamason. La bastonoj estas ia maskoto, kaj la kredo estas, ke kiu kaptas la bastonon, tiu havas bonŝancon la tutan jaron. Tiel, miloj da ebriaj viroj batalas, puŝas kaj estas puŝitaj, kaj nemalofte estas kontuzitaj en provo kapti la bastonon.

Tiu nuda festivalo estas parto de tradicio de preskaŭ 500 jaroj en Japanio. Eble estus malpli surprize, se ni konsideros, ke en tradicia Japanio estis tre malsama sinteno al la nuda korpo. Fakte, en ĉi tiu kunteksto la festivalo ne reprezentas eksterordinaran eventon aŭ devias de la normoj, sed pli ĝuste la kontinuecon de la ĉiutaga vivmaniero. Plej multaj japanoj, precipe la malaltaj klasoj (maleŭfemismo signifante tiuj kiuj laboras fizike kaj ekstere), kondukis sian ĉiutagan vivon en parta nudeco. La nuda korpo ne nepre estis erotika: kamparanoj, rikiŝistoj kaj virinoj surstrate laboris kaj administris siajn vivojn en parte nudeco.

La ŝanĝo en japana socio okazis en la dua duono de la deknaŭa jarcento, dum la periodo Meiji, en kiu Japanio spertis ampleksajn politikajn ŝanĝojn, komencis modernigan procezon kaj malfermis siajn pordegojn al la mondo. Gvidantoj de Meiji aspiris igi Japanion estiminda lando, kiun estimos okcidentaj landoj, do necesis ŝanĝi formojn de konduto, kiuj estigis mokadon aŭ mokadon inter okcidentanoj. Kompreneble la afero pri nudeco baldaŭ aperis, ĉar fremduloj vidis ĝin kiel barbara konduto. En 1869 la aŭtoritatoj malpermesis publikan nudecon kaj komunan banadon de viroj kaj virinoj en publikaj banejoj.

La malpermeso ĉefe influis la malaltajn tavolojn de japana socio, kiu malfacilis akcepti la novajn kondutnormojn. Socie kaj kulture, nudeco ne hontis pro tio, ke reguloj, kiuj kostumas kostumojn, estis rigardataj kiel nelogikaj. La novaj leĝoj renkontis sufiĉe da opozicio. En la unuaj jardekoj de la dudeka jarcento la praktiko ankoraŭ estis vidata en la kamparaj regionoj de la lando: kamparanoj kultivis la teron en parta nudeco, kaj foje eĉ kiam iliaj genitaloj estis elmontritaj. Eĉ virinoj post longa labortago ĉe la kampo kutimis demeti la pantalonon kaj reveni hejmen nur kun supro, kiu ne kovris la malsupran torson.

Kvankam necesis tempo por okcidentaj ideoj pri nudeco eniri en japanan socion, tamen ĉi tiuj iom post iom ŝanĝis la sintenon al la nuda korpo - socie la malpermeso estis akceptita kiel parto de la moderniga procezo, dum kulture la ligo inter nudeco kaj sekseco plifortiĝis. Kvankam ne eblas scii ĝuste kiam homoj ĉesis marŝi nudaj, tamen la fenomeno fine malaperis en la 1960-aj jaroj. Hodiaŭ vi ne renkontos nudajn homojn sur la stratoj de Japanio krom se temas pri religia ceremonio kiel la Nuda Festivalo.

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]