Tarashankar Bandyopadhyaya

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Tarashankar Bandyopadhyaya
Tarashankar Bandopadhyay.png
Persona informo
Naskiĝo 23-an de julio 1898 (1898-07-23)
en Labhpur
Morto 14-an de septembro 1971 (1971-09-14) (73-jara)
en Kolkato
Lingvoj bengala lingvo [#]
Ŝtataneco BaratoBrita Hindio [#]
Alma mater St. Xavier's College • Asutosh College [#]
Profesio
Profesio politikistoverkisto • poeto [#]
Verkoj Hansuli Banker Upakatha [#]
Honorigoj Sahitya Akademi Award • Gjanpith • Padma Bhushan • Padma Shri in literature & education • Sahitya Akademi Award [#]
[#] Fonto: Vikidatumoj
Information icon.svg
vdr

Tarashankar BANDYOPADHYAYA [taraŝankar bandjopadhjaja] (naskiĝis la 23-an de julio 1898 en Labpur, Birbhum, Okcident-Bengalo, Barato; mortis la 14-an de septembro 1971 en Kolkato, Okcident-Bengalo) estis ĉefe romanisto kaj novelisto en la bengala lingvo.

En siaj ĉ. 130 libroj, li esploris la temojn de konflikto inter la tradicio kaj la moderna epoko, la ŝanĝiĝantaj kamparaj kondiĉoj barataj dum la fruaj jardekoj de la 20-a jarcento, konflikto inter hinduaj kaj islamanaj komunumoj, la milito, la malsatego, kaj la sociaj malegalecoj. Liaj verkoj iĝis kaj iĝas la bazo de pluraj filmoj kaj televidserioj: lia novelo “Ĝalsaghar” (La muziksalono, 1932), ekzemple, estis la bazo de filmo (1958) de la sama titolo de Satyajit Ray satjaĝit re.

Pro sia romano Ganadevata (La voĉo de popolodio, 1942) li gajnis en 1966 la premion Gjanpith, la plej prestiĝa belarta premio de la barata registaro. Li verkis sekvaĵon, Panĉagram (Kvin vilaĝoj, 1943). Krom tiuj du konataj romanoj, en 1952 li verkis la romanon Arogja Niketan (La kuracejo, 1952) pro kiu li gajnis en 1955 belartan premion starigita memore de Rabindranath Tagore.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.