Helmuth Weidling

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Jump to navigation Jump to search
Helmuth Weidling
Bundesarchiv Bild 146-1983-028-05, Helmuth Weidling.jpg
Personaj informoj
Naskiĝo 2-an de novembro 1891 (1891-11-02)
en Halberstadt
Morto 17-an de novembro 1955 (1955-11-17) (64-jara)
en Vladimir Central Prison
Kaŭzo de morto kora malsufiĉo
Ŝtataneco Germanio
Profesio militisto, oficiro
v  d  r
Information icon.svg

Helmuth WEIDLING (2a de novembro 1891 – 17a de novembro 1955) estis germana generalo dum la Dua Mondmilito. Li estis la lasta komandanto de la Berlina Defendareo dum la Batalo de Berlino, kaj kondukis la defendon de la urbo kontraŭ sovetaj fortoj, kaj finfine kapitulacis ĝuste antaŭ la fino de la milito en Eŭropo.

Milita kariero[redakti | redakti fonton]

El 1943 al 1945 li partoprenis en la Operaco Bagration kaj aliaj kampanjoj de la Orienta Fronto.

En la 16a de aprilo 1945, Weidling estis preparita por partopreni en la Batalo de Seelow, kiu estis parto de pli ampleksa Batalo de Odro-Niso. La korpuso de Weidling kaj aliaj du korpusoj estis parto de la 9a Armeo de la generalo Theodor Busse, kiu estis defendante la altaĵojn ĉe la rivero Odro. Kvankam la tri korpuso havis ĝenerale bonajn defendajn poziciojn, evidente mankis al ili tankoj. La 19an de aprilo, la Armegrupo Centra de Schörner estis venkita; la koorpuso de Weidling retiriĝis kun la restaĵo de la Armegrupo Vistula.

Postmilite[redakti | redakti fonton]

Sovetaj fortoj kaptis Weidling kaj portis lin al Sovetunio. Dekomcen li estis en la prizonoj Butirka kaj Lefortovo en Moskvo. La 27an de februaro 1952, soveta milittribunalo en Moskvo kondamnis lin al 25 jaroj de prizono pro militkrimoj fifaritaj en okupita Sovetunio.[1] Weidling mortis la 17an de novembro 1955 zorgita de KGB en Vladimir ŝajne pro koratako. Li estis entombigita en nemarkita tombo en la prizona tombejo.

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. Обвинительное заключение по следственному делу №5125 в отношении генерала артиллерии Г. Вейдлинга. 11 декабря 1951 г. | Документы XX века Alirita la 14an de februaro 2019.

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • Beevor, Antony (2002). Berlin: The Downfall 1945. Viking-Penguin Books. ISBN 978-0-670-03041-5.
  • Dollinger, Hans (1997). The Decline and Fall of Nazi Germany and Imperial Japan. Library of Congress Catalogue Card Number 67-27047. ISBN 978-0-7537-0009-9.
  • Fischer, Thomas (2008). Soldiers of the Leibstandarte. J.J. Fedorowicz Publishing, Inc. ISBN 978-0-921991-91-5.
  • Kershaw, Ian (2008). Hitler: A Biography. New York: W. W. Norton & Company. ISBN 978-0-393-06757-6.
  • Patzwall, Klaus D.; Scherzer, Veit (2001). Das Deutsche Kreuz 1941 – 1945 Geschichte und Inhaber Band II. Norderstedt, Germanio: Verlag Klaus D. Patzwall. ISBN 978-3-931533-45-8.
  • Scherzer, Veit (2007). Die Ritterkreuzträger 1939–1945 Die Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939 von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündeter Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchives. Jena, Germanio: Scherzers Militaer-Verlag. ISBN 978-3-938845-17-2.
  • Ziemke, Earl F. (1969). Battle for Berlin End of the Third Reich Ballantine's Illustrated History of World War II (Battle Book #6). Ballantine Books.