Saltu al enhavo

Koro (romano)

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Ĉi tiu artikolo temas pri literara verko. Por muskola organo rigardu la paĝon Koro. Koncerne aliajn signifojn aliru la apartigilon Koro (apartigilo).
Cuore
literatura verko
Aŭtoroj
Aŭtoro Edmondo De Amicis
Lingvoj
Lingvo itala lingvo
Eldonado
Eldondato 1886
Loko Milano
Ĝenro porinfana romano
Loko de rakonto Torino
vdr

Koro (en la itala : Cuore) estas romano de Edmondo de Amicis, publikigita en 1886. La romano ĝuis konsiderindan komercan sukceson (de la jaro de sia publikigo ĝis 1900, proksimume miliono da libroj estis venditaj), kaj igis De Amicis la plej legata verkinto de tiu tempo en Italio.

Kovrilo de Herz, 1894 germana traduko

La romano estas skribita kiel taglibro de itala knabo nomita Enrico Bottini, kiu dokumentas unu jaron da studoj en bazlernejo, kaj priskribas la manierojn de vivo en klasĉambro kaj la karakterojn de la infanoj-lernejanoj. La romano estas destinita al junuloj kaj estas verkita en la spirito de tradiciaj valoroj: patriotismo, politeco, heroeco, kaj respekto por patrujo kaj familio.

Aldone al la taglibra verkado, la romano ankaŭ inkluzivas rakontojn, kiuj estas priskribitaj kiel tiuj kiujn la instruisto de Enrico deklamas en la oreloj de siaj studentoj ĉiun monaton. La rakontoj de la instruisto estas edukaj kaj rondiras ĉirkaŭ la agoj de infanoj, kiuj oferas sin (aŭ almenaŭ sian sanon) por sia familio (aŭ por sia patrujo aŭ aliaj noblaj valoroj).

La romano estis tradukita en multajn lingvojn, kaj en ĉiun multfojojn. Pro la mobilizita kaj patriotisma naturo de la romano, multaj rakontoj de ĝi estis integrigitaj tra la jaroj en la literaturan studmaterialon en lernejoj en multaj landoj.

Familio Bottini

[redakti | redakti fonton]
  • Enrico Bottini: Rakontanto kaj ĉefrolulo. Averaĝa studento, kiu emas lerni kaj renkonti homojn en sia klasĉambro.
  • S-ro Alberto Bottini: La patro de Enrico. Severa tamen amema. Li laboras kiel inĝeniero kaj komercisto.
  • Sinjorino Bottini: La patrino de Enrico. Tradicia dommastrino, amanta tamen malmola.
  • Silvia Bottini: la pli maljuna fratino de Enrico. Ŝi ankaŭ prizorgas lin kaj liajn studojn, ofte sindoneme al li, ne amuziĝas kun amikinoj por prizorgi lin dum li estis malsana en lito.
  • Enrico kaj la nenomita pli juna frato de Silvia kiu studas sub S-ino. Delcati. Li ne havas multe da priskribo en la taglibro de Enrico, ĉar li ne povas discipli lin kiel la aliaj familianoj ofte faras.

Samklasanoj de Enrico

[redakti | redakti fonton]
  • Garrone - la plej bona amiko de Enrico kiu helpas al ĉiu kaj protektas la malfortulon.
  • Ernesto Drossi - talenta studento kiu ĉiam gajnas la unuan lokon en siaj studoj kaj vekas la ĵaluzon de pluraj studentoj kiuj estas priskribitaj kiel malamikemaj avaruloj.
  • Carlo Novis - fieremulo de riĉa familio.
  • Votini - knabo devenanta de riĉa familio, kaj estas unu el tiuj kiuj estas ĵaluza pri la sukceso de Drossi.
  • Pietro Percusi - filo de forĝisto, batita knabo kies persisto en studoj sukcesas igi lian patron ĉesi trinki kaj reveni al laboro.
  • Luigi Croci - Filo de legomisto, knabo kun paralizita brako kies patro estas supoze en Ameriko (sed fakte li estas en malliberejo).
  • Coretti - laborema kaj gaja knabo, filo de veterana lignokomercisto.
  • Stardi - malfacile taksebla knabo, la plurjara medaldefianto de Derossi kune kun Votini.
  • Kvankam ne same mense talenta kiel la unua, li kompensas estante la plej celkonscia kaj laborema studento en klaso, kiu pro persisto kaj obstineco sukcesas pri siaj studoj. Li ŝatas legi librojn kvankam li ne posedas multajn.
  • Antonio "Tonino" Rabucco: Konata kiel "la eta masonisto" pro la laboro de sia patro. Li estas la plej juna kaj plej malgranda knabo en la klaso.
  • Nellie - ĝiba knabo, pli malforta ol la aliaj.
  • Garoffi - komercisto laŭ naturo, konstante okupiĝanta pri komerco, kolektas poŝtmarkojn.
  • Franti - dorlotita infano kiu estas forpelita de lernejo, estas resendita post la pledoj de lia malsana patrino, multfoje malbone kondutas kaj finfine estas porĉiame forpelita.

De la Apeninoj ĝis la Andoj - aŭ Marko

[redakti | redakti fonton]

Unu el tiuj rakontoj estas De la Apeninoj ĝis la Andoj, kaj ĝia heroo estas Marko, malgranda itala knabo, kiu longe vojaĝas eksterlanden serĉi sian patrinon, kun kiu la letera korespondado ĉesis. Surbaze de ĉi tiu rakonto, la televida serio Marko estis kreita. Estas kelkaj diferencoj inter la rakonto (tre mallonga) kaj la daŭranta serio - kiel multaj serioj direktitaj al infanoj Marko ricevas dorlotbeston kiel akompanulo, lia aspekto en la rakonto (helhara, alta, kun aglonazo) estas iome malsama de la serio (malgranda, malhela kaj ronda), li aĝas malsame (Marko en la rakonto estis 11-jaraĝa kiam lia patrino foriris kaj 13-jaraĝa kiam li sekvis ŝin al Argentino), multaj roluloj kaj subintrigoj estis aldonitaj, kaj la karaktero de kelkaj scenoj estis tute malsamaj.

Aliaj rimarkindaj rakontoj estas La Gardisto ĉe La Lito de Sia PatroĈiĉilio Gardas Sian Malsanan Patro, pri knabo kiu akompanas la mortantan paĉjon en malsanulejo en liaj lastaj tagoj; kaj La Malgranda Florentina Oficisto, pri knabo kiu kompletigas la laboradon de sia patro sen lia scio, por helpi vivteni la familion.

Vidu ankaŭ

[redakti | redakti fonton]

Eksteraj ligiloj

[redakti | redakti fonton]
  • Koro ĉe Interreta Arkivo (skanita romanojn originalaj eldonoj koloras ilustrita, angloj)
  • Cuore ĉe Wikisource (italo).
  • Cuore ĉe liberliber.Ĝi (itala).