Ledo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Ledaĵoj

Ledo estas felo senharigita, tanita kaj preparita por fabrikado de ŝuoj, jakoj, tekoj, aktujoj, valizoj, rimenoj, librobindaĵoj kaj similaj objektoj.

La delikata ledo de la ĉamo nomiĝas ŝamo; ĝi plejofte utiligatas kiel viŝilo por purigi la vitroplatojn.

Laŭ Francisko Azorín ledo estas Felo tanita uzata por fari litojn, seĝojn, k. por artaj industrioj.[1] Li indikas etimologion el la nomo de fluida tanilo. Kaj li aldonas la terminojn maroka ledomarokeno, kordoba ledokordobeno, pergama ledopergameno.[2]

Metiartoj kaj industrioj uzantaj ledon[redakti | redakti fonton]

Proverbo[redakti | redakti fonton]

Ekzistas proverbo pri ledo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof[3]:

  • Citaĵo
      El fremda ledo oni tranĉas larĝe.  

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 111.
  2. Azorín, samloke.
  3. [1]