Maszewo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Jump to navigation Jump to search
Maszewo

Flago

Blazono

Flago Blazono
Mapo
Mapo
Genitivo de la nomo Maszewa
Provinco Okcidenta Pomerio
Distrikto Distrikto Goleniowski
Komunumo Maszewo
Speco de komunumo Urbo-kampa
Urborajtoj 1478
Koordinatoj 53° 29′ N, 15° 4′ O53.48333333333315.066666666667Koordinatoj: 53° 29′ N, 15° 4′ O
Areo 5,56 km²
Loĝantaro 3062 (en 2004)
Loĝdenso 550,7 loĝ./km²
Poŝtkodo 72-130
Telefona antaŭkodo 91
Aŭtokodo ZGL
TERYT 4324304034
Estro Jadwiga Jolanta Ferensztajn
Titolo de estro Urbestro
Adreso de estraro pl. Wolności 2
Poŝtkodo de estraro 72-130
Telefono de estraro 91 418-75-67
Fakso de estraro 91 418-75-06
Poŝto de estraro um@maszewo.pl
Ĝemelaj urboj (Germanio) Mölln
Komunuma retejo http://www.maszewo.pl/
Domajno maszewo.pl
v  d  r
Information icon.svg

Maszewo (kaŝube: Maszewò, germane: Massow) - estas urbo en Okcidenta Pomerio en Pollando.

La fragmento de la urboplaco kun la Francia Turo
La preĝejo de la Dipatrino de Ĉenstoĥovo

Ĝi apartenas al Maszewo en distrikto Goleniowski.

Historio[redakti | redakti fonton]

Historio de Maszewo en la Mezepoko[redakti | redakti fonton]

La gentoj de okcident-slavoj, en la 9-a kaj 10-a jarcentoj
Supozata grandeco de la lando de la unua pola princo Mjeŝko la 1-a
Pollando dum la regado de Boleslavo la 3-a Kurbabuŝa
Duko de Pomerio Bogusław la 10-a Granda

La nomo Maszewo (Massow), aperis en la skriba dokumento de la loka parokestro Bertram el Maszewo en la jaro 1232. Według sugestii archeologów, najstarsze ślady osadnictwa w Maszewie datowane na X wiek, mają występować nieopodal dzisiejszego miasta, na wzniesieniu usytuowanym około pół kilometra na zachód od centrum obecnego miasta. Na wzniesieniu tym był usytuowany gród wczesnośredniowieczny. W pobliżu grodu maszewskiego rozwinęła się otwarta osada, która stanowiła zalążek późniejszego miasta średniowiecznego. Gród i zamieszkująca go ludność należały do Księstwa Pomorskiego, i do połowy XIII wieku znajdowały się pod zwierzchnictwem, książąt z domu Gryfitów. W 1253 roku w źródłach pojawiło się nowe, ważne dla dziejów miasta, nazwisko rycerza Konrada von Massow, który przejąwszy nazwisko od nazwy miejscowości, przyczynił się do powstania miasta. Początki powstania miasta są niejasne. Dokument lokacyjny według prawa magdeburskiego wystawiony został przez biskupa Hermana von Gleichen w 1278 roku. W 1286 roku biskup Herman przeniósł Maszewo na prawo lubeckie, co wiązało się z nadaniem miastu przywilejów sądowniczych, a także nadał mieszczanom prawo do posiadania młynów i wiatraków. Miastem w imieniu biskupa zarządzała rada, w skład której, od 1290 roku, wchodzili również przedstawiciele mieszczan. Aljuĝitajn tiam la privilegiojn certigis poste ankoraŭ kvarfoje: en la jaro 1501 fare de duko de Pomerio Bogusław la 10-a Granda, en la jaro 1663 fare de grafo Ludoviko von Eberstein, en 1699 fare de princo-elektisto Frederiko la 3-a (Germana Regno) (aŭ: Frederiko la 1-a (Prusio)), kaj en la jaro 1714 fare de la reĝo Vilhelmo la 1-a (Germana Regno) (aŭ: Frederiko Vilhelmo la 1-a (Prusio)).

(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)

Historio de Maszewo de la 16a jc ĝis la 19 jc[redakti | redakti fonton]

Dzieje miasta w ciągu XVI wieku przebiegały w miarę pomyślnie. Nowi właściciele, wkrótce po 1500 roku przyczynili się do założenia w Maszewie szkoły łacińskiej. Już w XIV wieku miejscowość otoczona była murami miejskimi oraz posiadała kościół, w XV wieku zaś zabudowę mieszczańską i ratusz. Poza murami zlokalizowane były najprawdopodobniej dwa przedmieścia przed bramami. Źródłem dochodów ówczesnych mieszczan było rolnictwo, handel i drobne rzemiosło. W drugiej połowie XVI wieku właściciele wybudowali po południowo-zachodniej częśc miasta zamek. Z początkiem XVII wieku rozbudowano przedmieścia, powstały nowe budynki gospodarcze, a miasto liczyło około 1000 mieszkańców. W wyniku epidemii cholery w 1625 roku liczba mieszkańców zmniejszyła się o połowę. Następnie, w latach 1628, 1638 i 1639 wybuchały pożary, które były przyczyną śmierci kolejnych osób oraz zniszczyły niemal całą zabudowę miasta. W drugiej połowie XVII wieku liczba mieszkańców zaczęła wzrastać, odbudowywano też zabudowania mieszkalne i gospodarcze. W 1740 roku wybudowano szpital, w 1743 roku w okolicy miasta uruchomiono cegielnię. W latach 1784-1786, zlikwidowane zostały średniowieczne obwałowania, a fosa zasypana została ziemią. W latach 1821-1822 wybudowano nowy ratusz. W 1866 roku, w ramach prac związanych z budową nowych brukowanych dróg, podjęto decyzję o rozebraniu bram miejskich

(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)

Historio de Maszewo dum la 20a jc[redakti | redakti fonton]

La urboplaco kun la urbodomo

Z początkiem XX wieku (1903) Maszewo zostało połączone z Goleniowem koleją żelazną, a w okolicach dworca kolejowego powstało nowe osiedle z gmachami użyteczności publicznej. W 1910 roku zbudowano elektrownię, co pozwoliło na modernizację istniejących zakładów i budowę nowych, związanych z przetwórstwem rolniczym. Wówczas to, powstał młyn śrutowy, sieczkarnia i olejarnia. W pobliżu elektrowni powstała kolonia domków robotniczych. Ożywienie gospodarcze spowodowało zaś wzrost liczby ludności. Zaludnienie miasta wynoszące w 1905 roku, 2665 mieszkańców, w roku 1935, wzrosło do liczby 3 872 osób.

Curzon-linio kaj ŝanĝoj de la teritorio de Pollando post la Dua Mondmilito

Armia Czerwona zajęła Maszewo 7 marca 1945 roku, miasto uległo zniszczeniom w 30%. W rezultacie II wojny światowej miejscowość włączono do Polski. Dotychczasowa ludność Maszewa została wysiedlona do Niemiec.

(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • Agnieszka Chlebowska, Maszewo i okolice na przestrzeni wieków, Szczecin: Wydawnictwo Hogben,

2008.

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, tom 6, Varsovio: Nakładem Władysława Walewskiego, 1885.