Nartekso

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Mapo de preĝejo kun indiko de la situo de la nartekso.

La nartekso en la bazilikoj de la romanika stilo estas la atrio separata de la resto de la navoj per fiksaj dividoj, destinita al la pentofarantoj aŭ novuloj (nebaptitaj). La modelo devenas de la antikvaj bazilikoj prakristanaj.

Kiam ĝi troviĝas en la ekstero de la fasadoj, kiel malferma portiko, ĝi nomiĝas eksonartekso. Kaze de enhavo de dua interna nartekso, ĝi nomiĝas endonartekso, kiel ĉe la kazo de la bizanca preĝejo de Sankta Savanto de Jora de Konstantinopolo, aktuala Istanbulo.

La vorto devenas de narthex (mezepoka latino de la klasikgreka termino narthex νάρθηξ[1] por fenkolo) kiu estis la loko de la pentofarantoj.[2] En moderna greka narthekas (νάρθηκας) aludas al enireja portiko al preĝejo. Ĝi estas uzata ankaŭ por aludi al la kunvena spaco en la malantaŭa parto de preĝejo.

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. LSJ narthex
  2. The national encyclopædia. eld. John H F. Brabner - 1884 "Tiu loko estis la nartekso kaj estis uzata de la pentofarantoj. La vorto nomigis ankaŭ la eksteran korton."

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • Krautheimer, Richard (1986). Architettura paleocristiana e bizantina. Turin: Einaudi. ISBN 88-06-59261-0.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]