Silento

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
La Discrétion 1820s.jpg

Silento estas senbrueco, sensoneco, do la foresto de ĉia aŭdebla aervibrado. Silenti ne nur signifas "ne brui", sed ankaŭ "ne paroli". En figura senco "silenti" estas uzata por "sin ne montri", "ĉesi".

Lake mapourika NZ.jpeg

Absoluto silento estas sentata kiel stato malagrabla, ankaŭ pro la manka akustika orientado. Ĝi povas sekvigi malhelpon de penskapablo kaj kaŭzi halucinojn, do ekz. en la Camera silens (latine "silentanta ĉambro) silento estas uzata kiel torturmetodo.

Silento en la senco de agrabla foresto de bruo, povas plialtigi koncentradon, laborpovon kaj bonfarton.

Mondvaste konata kaj en multaj ŝtatoj leĝe garantiita estas la "rajto silenti" en proceduroj. Per tio ekzemple memkulpigo aŭ kulpigo kontraŭ familiano estas malebligitaj.

En multaj religioj, ekz. en Budhismo kaj Taoismo, silento tre gravas, aparte se la ekleziulo aŭ la kredantoj koncentriĝu, ekzemple dum la preĝomedito.


Vidu ankau[redakti | redakti fonton]

Ruhe.jpg

Proverbo[redakti | redakti fonton]

Ekzistas pluraj proverboj pri silento en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili[1]:

  • Citaĵo
     Kiu pri ŝtelo silentas, tiu ŝtelon konsentas. 
  • Citaĵo
     Parolo estas arĝento, oron similas silento. 
  • Citaĵo
     Paca silento, ke ne blovas eĉ vento. 

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. [1]