Urmia
  |
|
|
situo de la urbo en Irano Koordinatoj: 37°33′N 45°06′O / 37.55°N, 45.1°O
|
Urmia (perse ارومیه, armene Ուրմիա, azere اورمو / اورمیه – Urumijə / Urmu, kurde ورمێ – Urmije; sirie ܐܘܪܡܝܐ), dum plejparto de la Pahlavia Dinastio [1925–1979] nomata perse رضائیه, latinliterigite Rezaijeh), estas urbo en la nordokcidento de Irano. Ĝi estas la administra centro de la irana provinco Okcidenta Azerbajĝano.
Urmia havas pli-malpli 600 000 loĝantojn kaj laŭ nombro de loĝantoj estas la deka plej granda irana urbo. Historie, ĝi estis urbo laŭlonge de la Silka Vojo.
Enhavo |
Bazaj informoj [redakti]
- 37°32′58″N 45°04′11″O / 37.54944°N, 45.06972°OKoordinatoj: 37°32′58″N 45°04′11″O / 37.54944°N, 45.06972°O
- Areo: km²
- Supermara alteco: 1322 m
- Loĝantaro: 871.204 en 2006
- Horzono: UTC + 3:30 (somere UTC + 4:30)
- Aŭtokodo:
- Poŝtkodo:
- Telefonkodo: 441, 443
Geografio [redakti]
La urbo sitas sur fekunda altebenaĵo borde de la rivero Ŝahar Ĉaj kaj ĉe la okcidenta bordo de la samnoma lago Urmia. Turkio troviĝas proksime.
Historio [redakti]
Onidire Urmia estas lulilo de la civilizacio. Unue oni menciis ĝin, kiel Gilzan. Ĝi estis religia kaj scienca centro. En la 10-a jarcento la urbo estis ĉirkaŭita per muro. En 1184 turkecaj triboj okupis la urbon. Baldaŭe turkoj kaj persoj ofte bataladis tie, sed ankaŭ Rusio okupis ĝin. Fine de la 2-a mondmilito Urmia iĝis parto de Sovetunio aŭ subŝtato Azerio. En 1946 Irano reokupis ĝin. Dum longa historio de la urbo vivis tie diversaj etnoj, kiuj apartenis al diversaj religioj.
Ekonomio [redakti]
La najbareco de Urmia estas grava agrikultura loko. Oni kultivas vinberojn, pomojn kaj tabakojn.
Klimato [redakti]
Jare pluvas po 341 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter julio-septembro apenaŭ pluvas. Inter decembro-marto la temperaturo ofte falas sub frostopunkto. Inter junio-septembro la temperaturo varias inter 20-30°C.
Vidindaĵoj [redakti]
- arkeologia kaj historia muzeoj
- diversaj bibliotekoj
- moskeo
