Charles de Morny

Charles de Morny
Persona informo
Charles de Morny, duc de Morny Charles de Morny
Naskiĝo	15-an de septembro 1811 (1811-09-15) en Saint-Maurice VS
Morto	10-an de marto 1865 (1865-03-10) (53-jaraĝa) en Parizo
Tombo	Tombejo Père-Lachaise, 54 vd
Lingvoj	franca vd
Ŝtataneco	Francio vd
Partio	Orleanismo vd
Subskribo
Familio
Patro	Charles Joseph, comte de Flahaut (en) vd
Patrino	Hortense de Beauharnais (mul) vd
Gefratoj	Emily Petty-Fitzmaurice, Marchioness of Lansdowne (en) • Napoleono la 3-a • Napoleono Karolo Bonaparto • Napoleono Ludoviko Bonaparto vd
Edz(in)o	Sof'ja Sergeevna Trubeckaja (mul) vd
Amkunulo	Leocadia Zelewska Comtesse Le Hon (mul) vd
Infanoj	Mathilde de Morny (mul)  ( Sof'ja Sergeevna Trubeckaja (mul) ) Louise Le Hon (en)  ( Comtesse Le Hon (mul) ) vd
Profesio
Okupo	artkolektanto • diplomato • entreprenisto • politikisto • financisto • libretisto vd
Laborkampo	regado • politiko vd
Aktiva en	Parizo vd
Verkado
Verkoj	A catalogue of the highly important collection of Dutch, Flemish and French pictures of the Count de Morny, 1848 vd
Postenoj Postenoj deputito (parlamentano de Francio) deputito (parlamentano de Francio) ministro ĝenerala konsiliano vd
Honorigoj Honorigoj  Granda Kruco de la Honora Legio  Ordeno de Sankta Andreo  1st class, Order of the Medjidie (en) vd
Membrecoj Membrecoj Cercle des chemins de fer (en) vd
vd	Fonto: Vikidatumoj

Charles Auguste Louis Joseph Demorny, nome grafo de Morny, duko de Morny, naskiĝinta en Sankt-Maŭrico (Svisio) la 17an de septembro 1811 kaj mortinta en Parizo la 10an de marto 1865, estis franca financisto kaj politikisto dum la Julia monarkio, la Dua Respubliko kaj la Dua Imperio, deputito, ministro pri Internaj Aferoj (1851-1852), prezidanto de la Parlamento kaj prezidanto de la Ĝenerala Konsilantaro de Puy-de-Dôme (1852-1865).

Ŝajne li estis ekstergeedzeca filo de la reĝino de Nederlando nome Hortense de Beauharnais kaj de la grafo Charles de Flahaut — pro tio li estis duon-frato de Napoleono la 3-a — kaj estus ekstergeedzeca nepo de Talleyrand. Charles de Morny estas ĉe la origino de la fondo de la vilaĝo Le Vésinet ĉe la fluejo de la Sejno ĉe Parizo, de la urbanizado de Deauville kaj de la Parc des Princes ĉe Boulogne-Billancourt. lia posteulo estas la 7a Duko de Morny, Arnaud Henry Salas-Perez (duko de Talleyrand 1982-)

Pri sia deveno, kun humuro Morny priskribis jene : "En mia linio, ni estis bastardoj de patrino al filo dum tri generacioj. Mi estas pranepo de reĝo, nepo de episkopo, filo de reĝino, kaj frato de imperiestro." (france : « Dans ma lignée, nous sommes bâtards de mère en fils depuis trois générations. Je suis arrière-petit-fils de roi, petit-fils d'évêque, fils de reine et frère d'empereur »)

Sinsekve: reĝo: Ludoviko la 15-a, episkopo : Talleyrand, reĝino : Hortense de Beauharnais, imperiestro :Napoleono la 3-a.

(Kvankam rilate al la reĝo Ludoviko la 15-a, tio plu restas dubinda.)

Krome li estis ŝlosila ludanto en la puĉo de la 2-a de decembro 1851.

Bibliografio

• Marcel Boulenger, Le Duc de Morny (1925, 1926, 1930);
• Augustin Thierry, Son Élégance le duc de Morny, Amiot-Dumont (1950);
• Robert Christophe, Le Duc de Morny (Hachette, 1951);
• Carlo Bronne, La comtesse Le Hon et la première ambassade de Belgique à Paris (La Renaissance du Livre, Bruxelles, 1952);
• Paul Pierre, Le Duc de Morny (1958);
• Maud de Belleroche, Cinq personnages en quête d'empereur, Cino Del Duca, 1962;
• Gerda Grothe, Le Duc de Morny (Fayard, 1966);
• Jean-Marie Rouart, Morny, un voluptueux au pouvoir (Gallimard, 1995);
• Michel Carmona, Morny, le vice-empereur (Fayard, 2005);
• Agnès d'Angio-Barros, Morny. Le théâtre du pouvoir (Paris, Belin, 2012).
• Thérèse Charles-Vallin, «Le duc de Morny dans l'historiographie du Second Empire», Revue d'histoire moderne et contemporaine, Paris, Armand Colin, t. XXI «L'historiographie du Second Empire»,‎ janvier-mars 1974, p. 75-85 (lire en ligne [archive]).
• Jacques Jourquin, Morny le flamboyant (1811-1865), album, éditions Soteca, 2011 (ISBN 978-2916385730)