Charles de Morny

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Charles de Morny
franca politikisto
Pierson, Pierre Louis - Duc de Morny.jpg
Coat of Arms of Charles de Morny.svg
Persona informo
Naskiĝo 15-an de septembro 1811 (1811-09-15)
en Saint-Maurice VS
Morto 10-an de marto 1865 (1865-03-10) (53-jara)
en Parizo
Tombo Tombejo Père-Lachaise [#]
Ŝtataneco Francio [#]
Lingvoj franca lingvo [#]
Familio
Patro Charles Joseph, comte de Flahaut [#]
Patrino Hortense de Beauharnais [#]
Gefratoj Emily Petty-Fitzmaurice, Marchioness of Lansdowne • Napoleono la 3-a • Napoleono Karolo Bonaparto • Napoleono Ludoviko Bonaparto [#]
Edzino Sof'ja Sergeevna Trubeckaja [#]
Amkunulo Leocadia Zelewska • Fanny Mosselman [#]
Idoj Mathilde de Morny [#]
Profesio
Okupo artkolektanto • financisto • politikistodiplomato [#]
[#] Fonto: Vikidatumoj
Information icon.svg
vdr

Charles Auguste Louis Joseph Demorny, nome grafo de Morny, duko de Morny, naskiĝinta en Sankt-Maŭrico (Svisio) la 17an de septembro 1811 kaj mortinta en Parizo la 10an de marto 1865, estis franca financisto kaj politikisto dum la Julia monarkio, la Dua Respubliko kaj la Dua Imperio, deputito, ministro pri Internaj Aferoj (1851-1852), prezidanto de la Parlamento kaj prezidanto de la Ĝenerala Konsilantaro de Puy-de-Dôme (1852-1865).

La duko de Morny fare de Pierre-Louis Pierson.

Ŝajne li estis ekstergeedza filo de la reĝino de Nederlando nome Hortense de Beauharnais kaj de la grafo de Flahaut kaj estus ekstergeedza nepo de Talleyrand kaj duon-frato de Napoleono la 3-a. Charles de Morny estas ĉe la origino de la fondo de la vilaĝo Le Vésinet ĉe la fluejo de la Sejno ĉe Parizo, de la urbanizado de Deauville kaj de la Parc des Princes ĉe Boulogne-Billancourt.

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • Marcel Boulenger, Le Duc de Morny (1925, 1926, 1930);
  • Augustin Thierry, Son Élégance le duc de Morny, Amiot-Dumont (1950);
  • Robert Christophe, Le Duc de Morny (Hachette, 1951);
  • Carlo Bronne, La comtesse Le Hon et la première ambassade de Belgique à Paris (La Renaissance du Livre, Bruxelles, 1952);
  • Paul Pierre, Le Duc de Morny (1958);
  • Maud de Belleroche, Cinq personnages en quête d'empereur, Cino Del Duca, 1962;
  • Gerda Grothe, Le Duc de Morny (Fayard, 1966);
  • Jean-Marie Rouart, Morny, un voluptueux au pouvoir (Gallimard, 1995);
  • Michel Carmona, Morny, le vice-empereur (Fayard, 2005);
  • Agnès d'Angio-Barros, Morny. Le théâtre du pouvoir (Paris, Belin, 2012).
  • Thérèse Charles-Vallin, «Le duc de Morny dans l'historiographie du Second Empire», Revue d'histoire moderne et contemporaine, Paris, Armand Colin, t. XXI «L'historiographie du Second Empire»,‎ janvier-mars 1974, p. 75-85 (lire en ligne [archive]).
  • Jacques Jourquin, Morny le flamboyant (1811-1865), album, éditions Soteca, 2011 (ISBN 978-2916385730)