Fernando de los Ríos

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo

Fernando de los Ríos Urruti (Arundo, Provinco Malago, Hispanio, 8-a de decembro 1879 - Novjorko, Usono, 31-a de majo 1949) estis politikisto, partiestro kaj ideologo socialista hispana, konsiderita unu el plej elstaraj figuroj de la socialista hispana pensularo kaj menciindas lia propono de socialismo humanista, ekde nerevolucia vidpunkto ŝulde al la avangardo de la politika kaj etika socialdemokratio eŭropa, kaj de socialismo ene de la politika kadro de la demokratio liberala, sen akcepto de totalitaraj tendencoj.

Kiel politikisto, li iĝis deputito, ministro kaj ambasadoro en Parizo dum la Hispana Enlanda Milito (1936-1939). En 1920 li veturis al la Sovetunio por studi ĉu la PSOE devis aliĝi al la Tria Internacio, sed li venis seniluziiĝinta. La hispanaj socialistoj ne aliĝis kaj la kontraŭuloj fondis la Hispanan Komunistan Partion. Li partoprenis en la komplotoj por finigi la reĝimon de la reĝo Alfonso la 13-a kaj estis enkarcerigita dum mallonge antaŭ la proklamo de la Dua Hispana Respubliko, en kies unuaj registaroj li iĝis Ministro de Justico (1931).

Verkoj[redakti | redakti fonton]

El liaj verkoj menciindas la jenaj:

  • La crisis actual de la democracia (1917),
  • Mi viaje a la Rusia soviética (1921),
  • El sentido humanista del socialismo (1926),
  • Religión y Estado en la España del siglo XVI (1927).