Histamino

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Histamino
Molekula  strukturo
Molekula  strukturo
Alternativa(j) Nomo(j)

2-(1H-imidazol-4-ila)etanamino

Kemia formulo C5H9N3
PubChem-kodo

774

ChemSpider kodo

753

CAS-numero-kodo
Karakterizaĵoj
Aspekto senkoloraj kristaloj
Mola maso 111.15 g·mol-1
Smiles

CC(=CCCC(=C)C=C)C

Vaporpremo 2,68 hPa
Denseco
  • 1.1 g/cm3 (20 °C)
    (hipoteza)
Refrakta indico n^{ 20 }_{ 761 }  1,57 (hipoteza)
Fandopunkto

83.5 °C (182.3 °F; 356.6 K)

Bolpunkto
  • 209.5 °C
    (409.1 °F; 482.6 K)
    (malkomponiĝo)
Acideco (pKa)
  • Imidazolo: 6.04
  • NH2: 9.75
Solvebleco
  • Akvo: tre solvebla
    en varma kaj malvarma akvo
  • Etanolo: tre sovebla
  • Metanolo: tre sovebla
  • Etero: tre malmulte solvebla
Mortiga dozo (LD50)
  • 5 mg·kg−1
    (buŝe, muso)
  • 220 mg kg−1
Sekurecaj Indikoj
Riskoj R22 R36/37/38 R42/43
Sekureco S22 S26 S36/37
Pridanĝeraj indikoj
Danĝero

Histamino estas amino (C3N2H3)-CH2-CH2-NH2, devenanta el histidino, ĉeesta en diversaj animalaj histoj kaj en sekalergoto[1]. La nomo devena de la στός histos, tie: „histo“ kaj -amino por nitrogen-entenaj organikaj kombinaĵoj karakterizataj de aminogrupo. En vivo, la histamino devenas de la malkonstruo de histidino.

Historio[redakti | redakti fonton]

Unue Adolf Windaus sintezis ĝin en 1907. En 1910 Henry Dale kaj George Barger trovis ĝin en skleroto de ergotfungo.

Rolo[redakti | redakti fonton]

Histamino estas signalkemiaĵo, kiu dilatigas la sangvaskuletojn, pliigas la sekreciojn kaj grave rolas en alergioj kaj anafilaksio[1].

Notoj kaj referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. 1,0 1,1 PIV 2005

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]