Manĉura lingvo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Manĉura lingvo
ᠮᠠᠨᠵᡠ manju
Parolata en Ĉinio
Parolantoj 20
Skribo Manchu alphabet
Lingvistika klasifiko
Altaja lingvaro
Lingvaj kodoj
Lingvaj kodoj
  ISO 639-2 mnc
  ISO 639-3 mnc
  Glottolog manc1252
v  d  r
Information icon.svg

La manĉura lingvo apartenas al la altaja lingvaro kaj al la tunguso-maĝura grupo. Laŭ esploroj de Ethnologue restas nur tre malmultaj personoj kiuj parolas la manĉuran lingvon kiel patrinan lingvon. Ĉiuj personoj kiuj parolas ĝin estas dulingvaj kaj samtempe parolas la mandarinan lingvon. Pro tio la lingvo estas antaŭ la formorto.

La personoj kiuj parolas la lingvon ĉefe vivas en la nordorienta parto de ĉinio en la provincoj Heilongjiang, Jilin, kaj Liaoning. Verŝajne ankaŭ estas kelkaj membroj de la etno en Norda Koreio kaj Siberio.

La manĉura lingvo apartenas al la aglutinaj lingvoj kun vokalharmonio.

Gravas mencii ke en la Aŭtonoma Regiono Uigur de Xinjiang vivas ĉirkaŭ 30.000 parolantoj de la ŝibea lingvo. La ŝibea lingvo praktike estas identa al la klasika manĉura lingvo. Multaj lingvistoj konsideras ke la ŝibea lingvo estas varianto de la manĉura lingvo.

Skribsistemo[redakti | redakti fonton]

La fondinto de la manĉura nacia identeco kaj de la dinastio Qing Hung Taiji kreis alfabeton por la lingvo. La bazo de tiu alfabeto estas la mongola alfabeto.

Gramatiko[redakti | redakti fonton]

La manĉura lingvo estas aglutina lingvo. Multajn partojn oni uzas kiel sufiksojn. La vortordo en la frazo estas subjekto, objekto, verbo.

Studoj[redakti | redakti fonton]

La franca jezuito Jean Joseph Marie Amiot verkis vortaron de la manĉura.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]