Oto la 3-a (Sankta Romia Imperio)
| Oto la 3-a | |||||
|---|---|---|---|---|---|
 | |||||
| Persona informo | |||||
| Otto III der Dritte Otto III Mirabilia mundi | |||||
| Naskiĝo | 980 en Klever Reichswald | ||||
| Morto | 24-an de januaro 1002 en Civita Castellana | ||||
| Mortis pro | naturaj kialoj  vd | ||||
| Mortis per | malario vd | ||||
| Tombo | Katedralo de Akeno 50° 46′ 29″ Nordo 6° 05′ 03″ Oriento / 50.7747 °N, 6.08422 °O (mapo) vd | ||||
| Religio | kristanismo vd | ||||
| Lingvoj | latina • mezepoka greka vd | ||||
| Ŝtataneco | Sankta Romia Imperio vd | ||||
| Familio | |||||
| Dinastio | Liudolfidoj vd | ||||
| Patro | Oto la 2-a vd | ||||
| Patrino | Teofano vd | ||||
| Gefratoj | Matilda de Lotaringo, Sofia, abatino de Gandersheim kaj Adelajda, abatino de Quedlinburg vd | ||||
| Profesio | |||||
| Okupo | reganto imperiestro verkisto vd | ||||
| |||||
Romia-germana reĝo de la Sankta Romia Imperio  | |||||
| Dum | 983–1002 ekde 996 imperiestro | ||||
| Antaŭulo | Oto la 2-a | ||||
| Sekvanto | Henriko la 2-a | ||||
| vd | Fonto: Vikidatumoj | ||||
Oto la 3-a (julio 980 - 24-a de januaro 1002) estis la 3-a Sankta Romia Imperiestro de la Otida dinastio. Post la malvenko ĉe Kapo Kolona (ankaŭ konata kiel la Batalo de Stilo), la 3-an de julio 982, lia patro, imperiestro Oto la 2-a, kunvokis eksterordinaran Dieton en Verono, en junio 983, por elekti lin kiel sian posteulon.
La Infana Imperiestro
[redakti | redakti fonton]Li estis kronita Reĝo de Germanio kaj sanktoleita en Aachen la 25-an de decembro 983, baldaŭ post la morto de sia patro (la 7-an de decembro), kiam li estis nur trijara. La prakuzo de Oto la 2-a, duko Henriko la 2-a de Bavario, kidnapis la infanon kun la intenco ekzerci regentecon, kaj li eĉ estis agnoskita kiel reĝo en gravaj partoj de Saksio. Tamen, li estis devigita transdoni la infanon al la tiel nomataj "Imperiaj Damoj". Poste, oni formis koncilion, en kiu lia patra avino, Adelajda de Italio (931-999(, kaj ĉefepiskopo Viligo havis pli grandan influon. En 995, li estis deklarita plenaĝa, tiel atingante plenan potencon.
Reganto de la Imperio
[redakti | redakti fonton]La nova monarko, influita de la tradicioj transdonitaj al li de sia patrino, kaj de la edukado de lia tutoro, la ĉefepiskopo de Reims, Gerberto de Aŭrilako (poste elektita papo Silvestro la 2-a), kaj episkopo Bernardo de Hildesheim (960-1022), inter aliaj, klopodis forlasi la politikojn hereditajn de sia patro kaj avo kaj fiksis al si la celon restarigi la splendoron de la antikva Romia Imperio, tio estas, efektivigi la "Renovatio Imperii Romanorum" ("Renovigo de la Romia Imperio"), proklamante ĝian establadon per papa buleo.
La Imperio estis restarigita, kaj ĝia centro estis establita en Romo, kien Oto la 3-a translokiĝis post mallonga periodo en Germanio. Rilate al tio, Indro Montanelli kaj Roberto Gervaso atentigas, ke "li nomis sin Imperiestro de la Romanoj, Konsulo kaj Senatano (...) Li vestis sin kiel la basileus, ĉirkaŭis sin per eŭnukoj, trudis sufiĉe komplikan protokolon al la kortego, manĝis sola, sidante sur sia trono, kaj volis, ke la romiaj nobeloj servu lin.
Gerberto instruis al li la grekan kaj la latinan lingvojn, kiuj anstataŭigis la germanan kiel la oficialan lingvon de la Imperio (...). Kiel aliaj fontoj deklaras, "[la] Karolidoj kaj Otonanoj kreis la impreson de dominanta kulturo, determinita de Romo kaj la Biblio."
Gravas memori, ke la fundamenta celo de la politikoj de liaj antaŭuloj Oto la 1-a kaj Oto la 2-a estis plifirmigi sian potencon en la tri ĉefaj regionoj de la Imperio: Rejnlando, Norda Italio kaj Saksio, kvankam ili kontrolis parton de la teritorio de Orienta Francio, kiu apartenis al la Karolida Imperio.
Ili ankaŭ komencis ekspansiisman politikon direkte al Orienta Eŭropo: Bohemio, Pollando, Hungario, ktp., teritorioj, kiuj konvertiĝis al la kristanismo. La 10-a jarcento falas ene de la historia periodo konata kiel la Du Slavaj Invadoj. Oto la 1-a haltigis la invadojn de la hungaroj, obotritoj kaj aliaj slavaj popoloj. Tamen, la malvenko de Oto la 2-a ĉe Kapo Kolona (islama ekspansio) kontraŭ la saracenoj, kiun ni jam menciis, koincidis kun la avancoj de la slavaj popoloj, kio malrapidigis la progreson de la imperiestroj fine de la 10-a jarcento.
Aliflanke, krom la invadoj de aliaj popoloj, kaj Oto la 1-a kaj Oto la 2-a devis alfronti la germanajn sinjorojn "(...) venkante ilin en bataloj, detronigante ilin kaj anstataŭigante ilin per iliaj propraj parencoj." Ĉi tio, ĝuste, konsistigis lian enlandan politikon, celantan plifirmigi lian aŭtoritaton. Reĝa.
La plej gravaj aspektoj de la regado de Oto la 3-a korespondas ne tiom al la defendo kontraŭ sinsekvaj invadoj, nek al la lukto kontraŭ la potenco de la sinjoroj (kiun li ankaŭ alfrontis, kompreneble), sed jes al lia rilato kun la papeco kaj la teritorio de Romo.
En 961, Oto la 1-a respondis al la helpovoko de Papo Johano la 12-a por batali kontraŭ sia iama vasalo, Berengaro. Lia venko gajnis al li la kronon de imperiestro en 962. Oto la 1-a promesis "ne enmiksiĝi en la aferojn de la Eklezio", sed post la konspiroj de papo Johano la 12-a mem kontraŭ li, komenciĝis periodo markita de la enmiksiĝo de la Sankta Romia Imperio en la elekton de papoj.
En tiu sama jaro, li helpis papon Johano la 15-a subpremi ribelon gvidatan de romia nobelo nomita Kreŝento la 2-a. Post la morto de Johano la 15-a, Oto la 3-a sponsoris la elekton de sia kuzo Bruno de Karintio kiel papo, kiu kronis lin imperiestron en Romo la 21-an de majo 996. Kiam Oto forlasis Romon en 997, Kreŝento la 2-a sukcesis detronigi Gregorion la 5-an kaj anstataŭigi lin per alia papo, Johano la 16-a (konsiderata kontraŭpapo).
Oto revenis kaj, post ekregado de Romo en 998, li ordonis la ekzekuton de Kreŝento kaj la kontraŭpapo ĉe Kastelo de Sankta Anĝelo. Kiam Gregorio la 5-a mortis mistere en 999, li organizis la elekton de Papo Silvestro la 2-a.
La Imperiestro Oto la 3-a faris Romon la administran centron de sia imperio kaj revivigis romiajn kaj bizancajn kutimojn kaj ceremoniojn, ĉiam konservante proksiman rilaton kun la Eklezio. Li rekonstruis la romian patriciecon kaj provis restarigi la Senaton kaj la Konsulejon, proklamante sin konsulo kaj restaŭriganto de la imperio.
Aliflanke, liaj jam menciitaj patrinaj tradicioj, kiel devenanto de la bizanca reĝeco, povus klarigi la cezaropapismajn tendencojn de lia regado. Krome, li establis metropolajn sidejojn laŭ propra iniciato.
La Religia Imperiestro
[redakti | redakti fonton]Krom tio, Oto la 3-a konservis bonajn rilatojn kun la Princlando de Pollando, kie, interalie, li fondis ĉefepiskopejon, same kiel kun Princo Géza de Hungario kaj lia filo, Sankta Stefano la 1-a de Hungario. Li kontribuis por la kristanigo de ambaŭ mezepokaj ŝtatoj, precipe por la leviĝo de la Hungara Princlando al la statuso de regno en jaro 1000 kun Sankta Stefano kiel ĝia unua reĝo, ĉar Oto la 3-a estis la baptopatro de Princo Geza.
Profunde asketa viro, li faris plurajn pilgrimadojn inter 998 kaj 1000 tra suda Italio. Li ankaŭ vizitis la tombon de Episkopo Adalberto de Prago (kiu mortis martirigita) en Gniezno, en la nuna Pollando, kaj tiun de Karolo la Granda en Akisgrano.
Fino
[redakti | redakti fonton]Reveninte al Romo post vizito al Pollando kaj Akisgrano, li rimarkis, ke la italoj jam ne subtenis lian regadon. En februaro 1001, li estis forpelita el Romo post popola ribelo, dum kiu la loĝantaro sieĝis lin dum tri tagoj en lia palaco, devigante lin translokiĝi al Raveno. Marŝante suden denove por konkeri Romon kun sia armeo, li mortis ĉe la kastelo Paterno, proksime de Civita Castellana, la 23-an de januaro 1002.
Ekzistas pluraj teorioj pri la kaŭzo de lia morto. Kelkaj antikvaj fontoj ligas ĝin al malario, dum alia versio akuzas la vidvinon de Kreŝento, Teodora Stefania, pri lia venenigo. La korpo de Oto estis prenita al Germanio kaj entombigita en Akeno apud Karolo la Granda, kvankam lia tombo ne estis trovita.
Henriko la 2-a, filo de Henriko la Kverelema, duko de Bavario (kiu mem estis nevo de Oto la 1-a kaj avo de Oto la 3-a), sukcedis lin kiel reĝon de Germanio kaj poste kiel imperiestro.